Creating & Defining the Database Library

Podstawą funkcji biblioteki bazodanowej jest plik biblioteki bazodanowej. Występuje on w dwóch postaciach, w zależności od tego, czy używasz standardowej biblioteki bazodanowej, czy biblioteki bazodanowej z kontrolą wersji:

• Standard Database Library - plik Database Library. Ten plik jest tworzony i zarządzany za pomocą edytora DatabaseLib Editor w Altium Designer. Edytor ten staje się dostępny, gdy aktywnym dokumentem w głównym oknie projektu jest plik *.DbLib.
• Version-Controlled Database Library - plik SVN Database Library. Ten plik jest tworzony i zarządzany za pomocą edytora SVNDatabaseLib Editor w Altium Designer. Edytor ten staje się dostępny, gdy aktywnym dokumentem w głównym oknie projektu jest plik *.SVNDbLib.

Przykładowy plik DbLib otwarty w DatabaseLib Editor. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć przykład pliku SVNDbLib otwartego w SVNDatabaseLib Editor.

Utwórz nowy plik jednego z tych typów, wybierając z głównego menu polecenie File » New » Library i wskazując opcję Database Library lub SVN Database Library w obszarze Database  okna dialogowego New Library, które się otworzy.

Łączenie z zewnętrzną bazą danych

Tabela oraz mapowanie danych pojawią się w głównym oknie edytora dopiero po pomyślnym połączeniu aktywnego pliku Database Library/SVN Database Library z wymaganą zewnętrzną bazą danych. Połączenie definiuje się za pomocą kontrolek dostępnych w obszarze Source of Connection.

Określanie połączenia z zewnętrzną bazą danych za pomocą pliku DbLib. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć połączenie przez plik SVNDbLib.

Można podłączyć dowolną bazę danych zapewniającą obsługę OLE DB. Opcje dostępne w tym obszarze wykorzystują łańcuch połączenia OLE DB do połączenia z docelową bazą danych. Niektóre bazy danych mogą nie oferować obsługi OLE DB. Jednak praktycznie wszystkie współcześnie używane systemy zarządzania bazami danych są dostępne przez interfejs Open Database Connectivity (ODBC). Funkcja łącza do bazy danych korzysta z dostawcy ODBC firmy Microsoft, który umożliwia obiektowi ADO (ActiveX Data Object) łączenie się z dowolnym źródłem danych ODBC. W rezultacie można podłączyć dowolną bazę danych ODBC. Dostawca OLE DB dla bazy danych ODBC jest określany jako część łańcucha połączenia.

Połączenie można również zdefiniować na karcie Connection okna dialogowego Database Connection, dostępnego po wybraniu z głównego menu polecenia Tools » Database Connection lub po kliknięciu przycisku Advanced (po prawej stronie przycisku Connect , na dole obszaru).

Szybkie łączenie z bazami Access i Excel

Opcja Select Database Type oferuje przyspieszoną metodę tworzenia łańcucha połączenia, gdy docelowa baza danych została utworzona w Microsoft Access lub Microsoft Excel. Korzystając z tej opcji, wybierz typ bazy danych, a następnie wskaż i wybierz wymagany plik bazy danych. Odpowiedni łańcuch połączenia zostanie automatycznie złożony i wpisany w pole dla opcji Use Connection String.

Budowanie łańcucha połączenia

Jeśli firmowa baza danych nie jest oparta o Access lub Excel i chcesz jawnie zbudować łańcuch połączenia, włącz opcję Use Connection String, a następnie kliknij powiązany przycisk Build po prawej stronie. Pojawi się okno dialogowe Data Link Properties.

Budowanie łańcucha połączenia za pomocą okna dialogowego Data Link Properties.

Okno dialogowe otwiera się na karcie Connection . Dostawca OLE DB Microsoft Office <Version> Access Database Engine OLE DB Provider jest domyślnie ustawiony na karcie Provider tego okna. Jest to domyślne ustawienie dostawcy dla nowych plików Database Library/SVN Database Library i jest również używane do łączenia z plikami baz danych Access (*.mdb). W razie potrzeby zmień dostawcę.

Na karcie Connection wprowadź nazwę (wraz ze ścieżką) bazy danych, z którą chcesz się połączyć.

Jeśli baza danych wymaga logowania, wprowadź wymagane dane, wraz z innymi ustawieniami zaawansowanymi dostępnymi na karcie Advanced okna dialogowego. Karta All zawiera podsumowanie zdefiniowanych opcji łącza, a także rozszerzone opcje związane z wybranym dostawcą OLE DB. Na tej karcie można modyfikować opcje według potrzeb.

Po zdefiniowaniu opcji łącza możesz sprawdzić poprawność połączenia, klikając przycisk Test Connection (na karcie Connection ). Pomyślne połączenie spowoduje wyświetlenie okna potwierdzającego.

Określanie pliku Data Link

Jeśli źródło danych, z którym chcesz się połączyć, jest opisane za pomocą pliku Microsoft Data Link (*.udl), włącz trzecią z opcji połączenia - Use Data Link File - i kliknij powiązany przycisk Browse , aby wskazać wymagany plik. Plik Data Link jest w istocie nośnikiem przechowującym łańcuch połączenia.

Kontynuowanie połączenia

Po zdefiniowaniu połączenia z zewnętrzną bazą danych tekst na przycisku Connect stanie się pogrubiony, co oznacza, że możesz kontynuować nawiązywanie połączenia. Jeśli szczegóły połączenia są poprawne, do pliku Database Library/SVN Database Library zostaną załadowane informacje o tabelach i mapowaniu dla docelowej bazy danych. Tekst na przycisku Connect zmieni się na Connected, a przycisk zostanie wyszarzony.

Jeśli wystąpi problem z danymi połączenia, na przykład łańcuch połączenia zostanie zbudowany niepoprawnie lub ścieżka zostanie błędnie wprowadzona, połączenie nie powiedzie się i pojawi się komunikat informujący o tym fakcie. Sprawdź ustawienia połączenia i kliknij ponownie przycisk Connect .

Przykłady sygnalizowania niepowodzenia połączenia w bibliotece bazodanowej.

Po pomyślnym pierwszym połączeniu oraz po zapisaniu pliku Database Library/SVN Database Library połączenie będzie nawiązywane automatycznie przy każdym otwarciu pliku, o ile nie zmieni się lokalizacja i nazwa pliku docelowej bazy danych.

Określanie łącza do repozytorium kontroli wersji (tylko SVNDbLib)

W przypadku DbLib biblioteki symboli i modeli są przechowywane na dysku twardym lub innym nośniku lokalnym/sieciowym. Pamiętaj, że w przypadku SVNDbLib biblioteki te są przechowywane pod kontrolą wersji w repozytorium Subversion. W ramach pliku SVNDbLib musisz zdefiniować łącze do tego repozytorium. Połączenie z repozytorium SVN definiuje się na karcie SVN Repository okna dialogowego Database Library Options (Tools » Options). Do tego okna dialogowego można też przejść, klikając przycisk Options w obszarze Field Settings widoku dokumentu.

Przykładowe połączenie z repozytorium SVN opartym o pliki.

Lista tabel bazy danych

Po pomyślnym połączeniu z zewnętrzną bazą danych zostaną załadowane dane tabel i mapowania. Po lewej stronie dokumentu DbLib/SVNDbLib znajduje się lista wszystkich tabel istniejących w podłączonej bazie danych.

Tabele istniejące w podłączonej bazie danych.

Opcja Enable obok każdego wpisu tabeli pozwala kontrolować, czy dana tabela ma być częścią wynikowej biblioteki bazodanowej. Gdy biblioteka bazodanowa zostanie dodana do listy Available File-based Libraries do przeglądania w panelu Components, każda tabela pojawi się jako osobna jednostka biblioteki. Zatem mimo że w praktyce dodawana jest tylko jedna biblioteka bazodanowa, z perspektywy panelu Components wygląda to tak, jakby dodano wiele odrębnych bibliotek. Więcej informacji znajdziesz w Searching for Components in File-based & Database Libraries.

Gdy klikniesz wpis tabeli na liście, jej ikona zmienia się z  na , aby wyróżnić ją jako aktualnie aktywną tabelę. Tabela – wraz ze wszystkimi danymi – pojawia się na karcie Table Browser dokumentu. Jest to edytowalny widok tabeli, który pozwala szybko odwoływać się do jej zawartości i w razie potrzeby wprowadzać zmiany, bez konieczności uruchamiania samej zewnętrznej bazy danych.

Przeglądanie tabeli źródłowej w podłączonej bazie danych.

Aby powiększyć obszar Table Browser (jak pokazano na ilustracji powyżej), zwiń cały obszar powyżej (ustawienia połączenia i pól), klikając kontrolkę  w prawym górnym rogu widoku dokumentu. Kliknij , aby rozwinąć. Tabela obsługuje także znane funkcje grupowania, sortowania i filtrowania.

Określanie kryteriów dopasowania

Po umieszczeniu komponentu z zewnętrznej bazy danych potrzebny jest sposób zachowania powiązania między umieszczonym komponentem a rekordem bazy danych, którego informacje posłużyły do jego utworzenia. W istocie te dwa elementy muszą zostać dopasowane.

Podczas umieszczania komponentu jego informacje o parametrach są tworzone „w locie”, na podstawie odpowiadających pól w rekordzie bazy danych. Powiązanie po umieszczeniu między komponentem na schemacie a rekordem bazy danych jest ustanawiane przy użyciu jednego lub większej liczby tych parametrów. Obszar Field Settings dokumentu pozwala zdefiniować kryteria dopasowania – albo proste wyszukiwanie po pojedynczym kluczu, albo bardziej zaawansowane dopasowanie z użyciem klauzuli Where.

Sterowanie kryteriami dopasowania po umieszczeniu.

Wyszukiwanie po pojedynczym kluczu

Jeśli włączona jest opcja Single key lookup (domyślnie), dostępne stają się pola Database field i Part parameter. Pierwsze z nich wyświetla wszystkie dostępne nazwy pól (nagłówki kolumn) w aktywnej tabeli bazy danych. Ponieważ parametry komponentu schematycznego są dodawane w trakcie jego umieszczania, pole Part parameter będzie odzwierciedlać wybrane pole bazy danych.

Zwykle używanym polem klucza wyszukiwania jest coś, co jednoznacznie identyfikuje każdy komponent w zewnętrznej bazie danych, np. numer części (Part Number). Wybrane pole klucza jest wyróżnione na karcie Field Mappings dokumentu przez wpis Design Parameter pokazany na szaro.

Mapowanie pojedynczego klucza według Part Number.

Podczas używania funkcji Update Parameters From Database na pewnym etapie po umieszczeniu, informacje są odczytywane z wybranego parametru klucza w umieszczonych komponentach schematycznych, a następnie wyszukiwane w wybranym (kluczowym) polu bazy danych – we wszystkich włączonych tabelach. Gdy nastąpi dopasowanie, informacje z innych komórek tego rekordu w tabeli nadrzędnej mogą zostać przeniesione z powrotem do zmapowanych parametrów w komponencie schematycznym.

Zaawansowane dopasowanie – klauzula Where

Opcja Single key lookup działa dobrze, jeśli istnieje unikalny numer/id części, po którym można dopasować, ale jest mniej skuteczna przy dopasowywaniu po parametrze nieunikalnym, takim jak pojemność czy rezystancja. W takim przypadku należy użyć bardziej zaawansowanej klauzuli Where, która umożliwia określenie dopasowania wielokluczowego w celu powiązania komponentu schematycznego z jego rekordem źródłowym w bazie danych.

W najprostszej postaci klauzula Where (zapisana w składni SQL) odzwierciedla wybrane wpisy definiujące wyszukiwanie po pojedynczym kluczu. Na przykład, jeśli jako Database field wybrano Part Number – domyślnie – wówczas pole Part parameter zostałoby automatycznie ustawione również na Part Number, a wpis klauzuli Where brzmiałby:

[Part Number] = '{Part Number}'

Nawiasy kwadratowe wokół pola bazy danych (kolumny tabeli) są znakami cytowania, zgodnie z ustawieniami na karcie Advanced okna dialogowego Database Connection dialog. Do tego okna można przejść, klikając przycisk Advanced w obszarze Source of Connection dokumentu lub z głównego menu Tools .

Karta Advanced okna dialogowego Database Connection udostępnia dodatkowe opcje SQL dotyczące cytowania
tabel lub używania nazw schematów tabel w konstruowanej klauzuli Where.

Nawiasy klamrowe określają, że przywoływany wpis jest parametrem projektu. Pojedyncze cudzysłowy służą do tego, aby parametr projektu był traktowany jako ciąg znaków, a nie liczba (dla liczby nie stosuje się cudzysłowów). Dopasowanie typów jest bardzo ważne, ponieważ SQL jest wrażliwy na typy. Parametr projektu powinien mieć ten sam typ co kolumna w bazie danych.

Stosując standardową składnię SQL, klauzulę Where można następnie rozszerzyć tak, aby dopasowywać po wielu wpisach Database field/Part parameter, na przykład:

[Capacitance] = '{Capacitance}' AND [Tolerance] = {Tolerance} AND [Manufacturer] = '{Manufacturer}'

W tym przypadku pojedynczy rekord w odpowiedniej tabeli bazy danych byłby powiązany przy użyciu trzech różnych parametrów projektu. Zwróć uwagę, że wpis dla parametru projektu Tolerance nie jest ujęty w cudzysłowy. Oznacza to, że typ kolumny w powiązanej tabeli bazy danych to Number, a nie String.

Używając standardowej składni SQL, możesz w zasadzie uczynić klauzulę Where tak prostą lub tak złożoną, jak chcesz.

Mapowanie pól bazy danych na parametry projektu

Parametry projektu dla komponentu umieszczonego z biblioteki bazodanowej są tworzone/dodawane w momencie umieszczania. To, które parametry są faktycznie tworzone, oraz opcje używane do aktualizacji ich informacji po umieszczeniu – za pomocą polecenia Tools » Update Parameters From Database – jest określane przez mapowanie i informacje o aktualizacji zdefiniowane w pliku Database Library/SVN Database Library. Ustawienia te wykonuje się na karcie Field Mappings głównego widoku dokumentu.

Określ mapowanie parametrów i opcje aktualizacji na karcie Field Mappings dokumentu DbLib/SVNDbLib.

Mapowanie modeli i parametrów

Dwie pierwsze kolumny (od lewej) na karcie Field Mappings służą do sterowania tym, jakie informacje z bazy danych mają zostać zmapowane na atrybuty, modele i parametry komponentu.

• Database Field Name - ta kolumna zawiera listę wszystkich nazw pól (kolumn) w aktualnie aktywnej tabeli bazy danych.
• Design Parameter - ta kolumna definiuje, w jaki sposób każde odpowiadające pole w bazie danych ma zostać użyte. Może to być źródło symbolu lub modelu footprintu komponentu (będzie ujęte w nawiasy kwadratowe) albo informacja, która ma zostać uwzględniona jako parametr komponentu (te nie są ujmowane w nawiasy).

Początkowe mapowanie jest wykonywane automatycznie po połączeniu z bazą danych, z mapowaniem wszystkich pól bazy danych.

Atrybuty i modele

Jeśli nazwa pola bazy danych jest jedną z poniższych nazw zastrzeżonych, odpowiadający wpis mapowania atrybutu/modelu zostanie automatycznie ustawiony w polu Design Parameter:

• Description → [Description]
• Footprint Ref → [Footprint Ref]
• Footprint Path → [Footprint Path]
• Footprint Ref n → [Footprint Ref n]
• Footprint Path n → [Footprint Path n]

• Library Ref → [Library Ref]
• Library Path → [Library Path]
• Orcad Footprint → [Orcad Footprint]
• Orcad Library → [Orcad Library]

• PCB3D Ref → [PCB3D Ref]

• PCB3D Path → [PCB3D Path]

  • Odwołania do PCB3D dotyczą starszej przeglądarki 3D; nie należy ich używać w nowych projektach. Natywny silnik 3D edytora PCB potrafi renderować bryły komponentów oraz importowane pliki modeli 3D powiązane z footprintami komponentów.
  • Mapowania modeli PCB3D można zdefiniować w pliku SVNDbLib, jednak przechowywanie bibliotek modeli PCB3D w repozytorium Subversion nie jest obsługiwane.
• Sim Description → [Sim Description]
• Sim Excluded Parts → [Sim Excluded Parts]
• Sim File → [Sim File]
• Sim Kind → [Sim Kind]
• Sim Model Name → [Sim Model Name]
• Sim Netlist → [Sim Netlist]
• Sim Parameters → [Sim Parameters]
• Sim Port Map → [Sim Port Map]
• Sim Spice Prefix → [Sim Spice Prefix]

• Sim SubKind → [Sim SubKind]

  Zobacz Simulation Model Mapping poniżej, aby dowiedzieć się więcej o polach związanych z modelami symulacyjnymi.
  Dla komponentu w zewnętrznej bazie danych można zdefiniować tylko jedno łącze do modelu symulacyjnego. Zwykle z komponentem jest powiązany tylko jeden model symulacyjny. Jeśli chcesz skonfigurować wiele łączy do modeli symulacyjnych, pozostałe łącza trzeba będzie zdefiniować i przechowywać wraz z tym komponentem w źródłowym pliku biblioteki schematów.
  Dołączone modele symulacyjne są obsługiwane dla biblioteki bazodanowej z kontrolą wersji (SVNDbLib), jednak przechowywanie plików modeli symulacyjnych w repozytorium Subversion nie jest obsługiwane.

Te mapowania definiują informacje o atrybutach i modelach komponentu. Podczas umieszczania komponentu symbol schematyczny określony w polu [Library Ref] odpowiadającego rekordu bazy danych zostanie pobrany z określonej biblioteki schematów. Podobnie informacje o footprintach PCB i modelach symulacyjnych zapisane w rekordzie zostaną dodane do komponentu odpowiednio jako dołączone modele footprint i symulacyjne.

Wpis [Library Ref] musi istnieć w kolumnie Design Parameter i być zmapowany na Database Field Name, który określa symbol schematyczny, aby możliwe było umieszczenie komponentu z Database Library/SVN Database Library na schemacie. Jeśli tabela bazy danych zawiera odwołanie do symbolu pod innym Database Field Name, na przykład SCH Symbol, trzeba będzie ręcznie ustawić powiązany wpis Design Parameter dla tego pola na [Library Ref], korzystając z dostępnej listy rozwijanej dla tej komórki.

Podobnie, jeśli informacje o odwołaniu do modelu są wprowadzane do bazy danych z użyciem innego nazewnictwa pól, trzeba będzie wykonać mapowanie ręcznie, wybierając odpowiedni wpis Design Parameter ([Footprint Ref], [Footprint Ref n], [PCB3D Ref], [Sim Model Name] itd.) z listy rozwijanej, kolejno dla każdego pola.

Aby zdefiniować informacje o symbolu i modelu dla komponentu w momencie jego umieszczania, kluczowymi encjami mapowania są pola odwołań do symbolu i modelu w bazie danych — upewnij się, że w zdefiniowanym mapowaniu znajduje się symbol oraz co najmniej jedno odwołanie do footprintu PCB.

Mapowanie modelu symulacyjnego

Ta sekcja omawia każde z pól bazy danych, które można dodać do zewnętrznej tabeli bazy danych w celu zdefiniowania łącza do modelu symulacyjnego, które zostanie utworzone podczas umieszczania komponentu.

• Sim Model Name – nazwa modelu, którego chcesz użyć. Po umieszczeniu komponentu informacja ta pojawi się w polu Model Name w oknie dialogowym Sim Model.

  Podczas mapowania pól bazy danych na parametry projektu w pliku DBLib pole Sim Model Name jest analogiczne do pól Footprint Ref, Library Ref itd.
• Sim Description – opis powiązanego modelu. Ta informacja jest opcjonalna i nie wpływa na działanie łącza modelu symulacyjnego.

• Sim File – konkretny plik modelu, w którym należy szukać modelu symulacyjnego określonego w polu Sim Model Name. Istnieje kilka sposobów użycia tego pola:

  • Możesz wprowadzić bezwzględną ścieżkę do pliku modelu (np. C:\DbLibs\Switching Diodes\Libraries\JAS33.mdl). Model określony w polu Sim Model Name będzie wyszukiwany w tym pliku i użyty, jeśli zostanie znaleziony.
  • Możesz wprowadzić ścieżkę względną (względem pliku DbLib) do pliku modelu (np. Libraries\JAS33.mdl). Model określony w polu Sim Model Name będzie wyszukiwany w tym pliku i użyty, jeśli zostanie znaleziony.
  • Możesz podać wyłącznie nazwę pliku modelu (np. JAS33.mdl). Ścieżki wyszukiwania zdefiniowane w ramach pliku DbLib zostaną użyte do zlokalizowania pierwszego pliku modelu pasującego do podanej nazwy i zawierającego dopasowanie do modelu określonego w polu Sim Model Name.
  • Możesz pozostawić pole puste. Ścieżki wyszukiwania zdefiniowane w ramach pliku DbLib zostaną użyte do zlokalizowania pierwszego pliku modelu zawierającego dopasowanie do modelu określonego w polu Sim Model Name.
  Ścieżki wyszukiwania dla pliku DbLib definiuje się na karcie Symbol & Model Search Paths w oknie dialogowym Database Library Options (Tools » Options).
• Sim Kind – nadrzędna kategoria dla linkowanego modelu.
• Sim SubKind – typ linkowanego modelu.

• Sim Netlist – informacje szablonu netlisty, zgodnie z typem linkowanego modelu. To pole staje się szczególnie istotne, jeśli określasz własny szablon netlisty i ustawiłeś pole Sim SubKind na Generic Editor, co daje większą kontrolę nad tym, jakie informacje są umieszczane w netliście.

  To pole musi być zdefiniowane i nie może pozostać puste; w przeciwnym razie nie zostanie utworzony wpis dla modelu w netliście symulacyjnej, a element nie będzie symulowany po umieszczeniu z biblioteki bazy danych.
  Netlist Template Syntax

  Podczas definiowania szablonu netlisty wprowadzane informacje powinny być zgodne z wymaganiami SPICE oraz regułami składni opisanymi poniżej.

  Znaki wprowadzone do szablonu są zapisywane do netlisty SPICE dosłownie, z wyjątkiem następujących znaków specjalnych:

  %	znak procentu
  @	małpa
  &	ampersand
  ?	znak zapytania
  ~	tylda
  #	znak numeru

  Te znaki są tłumaczone podczas tworzenia netlisty, jak pokazano w poniższej tabeli:

  Składnia w szablonie netlisty...	Netlister zastępuje na...
  @<param>	Wartość <param>.  Zostanie zgłoszony błąd, jeśli parametr o tej nazwie nie istnieje lub nie ma przypisanej wartości.
  &<param>	Wartość <param>.  Nie zostanie zgłoszony błąd, jeśli parametr nie jest zdefiniowany.
  ?<param>s...s	Tekst pomiędzy separatorami s...s, jeśli <param> jest zdefiniowany.
  ?<param>s...ss...s	Tekst pomiędzy pierwszymi separatorami s...s, jeśli <param> jest zdefiniowany, w przeciwnym razie tekst pomiędzy drugimi separatorami s...s.
  ~<param>s...s	Tekst pomiędzy separatorami s...s, jeśli <param> NIE jest zdefiniowany.
  ~<param>s...ss...s	Tekst pomiędzy pierwszymi separatorami s...s, jeśli <param> NIE jest zdefiniowany, w przeciwnym razie tekst pomiędzy drugimi separatorami s...s.
  #<param>s...s	Tekst pomiędzy separatorami s...s, jeśli <param> jest zdefiniowany, ale zignoruj resztę szablonu, jeśli <param> NIE jest zdefiniowany.
  #s...s	Tekst pomiędzy separatorami s...s, jeśli istnieje jakikolwiek tekst do wprowadzenia do netlisty XSpice z kolejnych wpisów w szablonie netlisty.
  %<pin id>	Nazwa sieci (net name) sieci, do której podłączony jest pin schematu zmapowany na <pin id>.
  %%	Dosłowny znak procentu.

  W powyższej tabeli:

  • s oznacza znak separatora (, . ; / |).
  • <param> odnosi się do nazwy parametru.

  Jeśli nazwa parametru zawiera jakiekolwiek znaki niealfanumeryczne, należy ująć ją w podwójne cudzysłowy. Na przykład:

  @"DC Magnitude" - użyto tu podwójnych cudzysłowów, ponieważ nazwa zawiera spację.
  &"Init_Cond" - użyto tu podwójnych cudzysłowów, ponieważ nazwa zawiera znak podkreślenia.

  Podwójnych cudzysłowów należy używać także wtedy, gdy chcesz dodać alfanumeryczny prefiks do nazwy parametru. Na przykład:

  @"DESIGNATOR"A - użycie podwójnych cudzysłowów zapewnia, że litera A zostanie dopisana do oznaczenia komponentu.

  Poniżej znajdują się przykłady wpisów składni znaków specjalnych z poprzedniej tabeli. W każdym przypadku podano, w jaki sposób wpis składni jest tłumaczony przez Netlister.

  @"AC Phase"

  Nazwa parametru AC Phase jest ujęta w nawiasy klamrowe ze względu na spację. Zostanie to zastąpione w netliście wartością parametru AC Phase. Jeśli nie ma parametru o tej nazwie lub jego wartość jest pusta, zostanie zgłoszony błąd.

  &Area

  Jeśli parametr o nazwie Area istnieje i ma wartość, to jego wartość zostanie wpisana do netlisty. Jeśli parametr nie jest zdefiniowany (tzn. albo nie istnieje, albo nie ma przypisanej wartości), to do netlisty nie zostanie nic zapisane, ale błąd nie zostanie zgłoszony. Można tego użyć dla parametrów opcjonalnych.

  ?IC|IC=@IC|

  Jeśli parametr o nazwie IC jest zdefiniowany, wówczas tekst pomiędzy separatorami || zostanie wstawiony do netlisty. Na przykład, jeśli parametr IC miałby wartość 0.5, to w miejsce tego wpisu do netlisty zostałoby wstawione IC=0.5. Jeśli parametr nie jest zdefiniowany, nic nie zostanie wstawione do netlisty.

  ?IC/IC=@IC//IC=0/

  To samo co w poprzednim przykładzie, z tą różnicą, że jeśli parametr IC nie jest zdefiniowany, to do netlisty zostanie wstawione IC=0. Zwróć też uwagę, że użyto innego znaku separatora.

  ~VALUE/1k/

  Jeśli parametr o nazwie VALUE NIE jest zdefiniowany, wówczas do netlisty zostanie wstawiony tekst 1k.

  ~VALUE/1k//@VALUE/

  To samo co w poprzednim przykładzie, z tą różnicą, że jeśli parametr VALUE jest zdefiniowany, to do netlisty zostanie wstawiona jego wartość tekstowa.

  #"AC Magnitude"|AC@"AC Magnitude"|@"AC Phase"

  Ten przykład można zobaczyć w predefiniowanym szablonie netlisty dla sinusoidalnego źródła napięcia.

  Jeśli parametr AC Magnitude został zdefiniowany, wówczas zawartość separatorów jest oceniana i wstawiana do netlisty. Wszystkie kolejne wpisy w netliście są również oceniane i wprowadzane do netlisty (w tym przypadku @"AC Phase").

  Jeśli na przykład AC Magnitude=1 i AC Phase=0, to do netlisty zostanie wstawione AC 1 0. Jeśli jednak AC Phase byłby niezdefiniowany, zostałby zgłoszony błąd.

  Jeśli parametr AC Magnitude nie jest zdefiniowany, to nic, co następuje po wpisie #"AC Magnitude" w szablonie netlisty, nie zostanie wprowadzone do netlisty.

  #|PARAMS:|?Resistance|Resistance=Resistance|?Current|Current=@Current|

  Ten przykład można zobaczyć w predefiniowanym szablonie netlisty dla parametryzowanego podukładu (zob. F1 w Fuse.PrjPcb).

  Jeśli parametry Resistance i Current są oba niezdefiniowane, to po wpisie #|PARAMS:| w netliście nie zostanie wstawiony żaden tekst, więc pominięty zostanie również tekst w separatorach.

  Jeśli na przykład parametry mają wartości Resistance=1k oraz Current=5mA, spowoduje to pojawienie się tekstu po wpisie #|PARAMS:|, a do netlisty zostanie dodany wpis: PARAMS: Resistance=1k Current=5mA.

  @DESIGNATOR%1%2@VALUE

  Ten przykład ma zademonstrować użycie znaku %.

  Jeśli na przykład parametry mają wartości DESIGNATOR=R1 oraz VALUE=1k, a piny są zmapowane w obszarze Pin Mapping okna dialogowego Sim Model zgodnie z poniższą tabelą:

  Pin schematu	Pin modelu	Nazwa sieci, do której podłączony jest pin schematu
  1 (N+)	1 (1)	GND
  2 (N-)	2 (2)	OUT

  Wówczas do netlisty SPICE dla tego komponentu zostanie wstawiony tekst: R1 GND OUT 1k.

• Sim Spice Prefix – prefiks SPICE dla typu modelu, do którego tworzysz odnośnik.

• Sim Port Map – mapowanie pinów z komponentu na schemacie na piny podłączonego modelu. Po umieszczeniu komponentu informacja ta pojawi się w obszarze Pin Mapping okna dialogowego Sim Model.

  Każdą parę pinów należy wprowadzić w następującym formacie:

  (SchematicPinNumber:ModelPinNumber),

  przy czym każda zmapowana para powinna być oddzielona przecinkiem.

  Na przykład, podczas mapowania modelu symulacyjnego diody, gdzie pin schematu 1 (anoda) musi zostać zmapowany na pin modelu 1 (anoda), a pin schematu 3 (katoda) musi zostać zmapowany na pin modelu 2 (katoda), w polu bazy danych należy wpisać:

  (1:1),(3:2)

• Sim Excluded Parts – utwórz to pole w bazie danych, jeśli chcesz wykluczyć określone części komponentu wieloczęściowego z symulacji. Informacja ta odpowiada opcji Exclude part from simulation w obszarze Pin Mapping okna dialogowego Sim Model.

  Domyślnie wszystkie części komponentu wieloczęściowego są uwzględniane w symulacji, więc musisz podać tylko numery części, które chcesz wykluczyć. Wiele części na liście wykluczeń oddzielaj przecinkami. Na przykład, jeśli komponent ma cztery części i nie chcesz, aby części 2 i 4 były uwzględniane w jakiejkolwiek symulacji, w polu bazy danych wpiszesz:

  2,4

• Sim Parameters – utwórz to pole w bazie danych, jeśli chcesz przypisać wartości parametrom symulacji dla modelu. Są to parametry, które można definiować na poziomie komponentu, w przeciwieństwie do bardziej zaawansowanych parametrów, które mogą znajdować się w pliku modelu.

  Parametr należy wprowadzić w następującym formacie:

  ParameterName=Value,

  Wiele parametrów należy rozdzielać znakiem pionowej kreski (|).

  Możesz pamiętać, że parametr symulacji na poziomie komponentu można również ustawić jako parametr komponentu — pojawiający się w obszarze Parameters powiązanego okna dialogowego Component Properties, z możliwością wyświetlenia go następnie na arkuszu schematu. Domyślnie wpis parametru w polu Sim Parameters zostanie automatycznie dodany jako parametr komponentu. Jeśli nie chcesz, aby parametr symulacji został dodany jako parametr komponentu, po prostu dodaj przed nazwą parametru prefiks w postaci wykrzyknika (np. !Initial Voltage=100mV).

  Rozważmy model diody, który ma następujące cztery parametry na poziomie komponentu:

  • Współczynnik powierzchni
  • Warunek początkowy
  • Napięcie początkowe
  • Temperatura.

  Teraz rozważ dodanie w bazie danych wartości dla Współczynnika powierzchni (powiedzmy 2) oraz Temperatury (powiedzmy 22°C). Dodatkowo oba te parametry nie powinny zostać dodane jako parametry komponentu. Wpis w polu Sim Parameters będzie następujący:

  !Area Factor=2|!Temperature=22

Parametry

Wszystkie pozostałe nazwy pól bazy danych zostaną automatycznie zmapowane na parametry projektu o tych samych nazwach. Na przykład, jeśli pole w bazie danych nazywa się Tolerance, zostanie do niego zmapowany parametr projektu o nazwie Tolerance. Możesz zmienić nazwę parametru projektu, klikając w jego komórkę i wpisując nową nazwę bezpośrednio. To właśnie te nazwy parametrów projektu będą widoczne w obszarze Parameters powiązanego okna właściwości komponentu, po umieszczeniu go na arkuszu schematu.

Możesz mieć dużą liczbę pól danych powiązanych z komponentem w bazie danych — nie wszystkie z nich będziesz chciał, a nawet potrzebował, dodawać jako parametry projektu do komponentu po umieszczeniu go na arkuszu schematu. Duża część tych informacji może być potrzebna dopiero podczas generowania zestawienia materiałowego (BOM). Okno dialogowe Report Manager umożliwia dodawanie informacji o parametrach do BOM bezpośrednio z podłączonej bazy danych — co pozwala ograniczyć ilość informacji „przenoszonych” wraz ze źródłowymi dokumentami schematu. Więcej informacji znajdziesz w sekcji Preparing a BOM in the Report Manager.

Dla pól, których jawnie nie chcesz mapować z bazy danych, ustaw wpis Design Parameter na [None]. Niezmapowane pola bazy danych są wyróżniane na zakładce ikoną czerwonego krzyżyka (). Zmapowane pola bazy danych są wyróżniane ikoną zielonego znacznika wyboru ().

Skonfiguruj mapowanie parametrów zgodnie z potrzebami. Ustaw na [None], aby zapobiec mapowaniu parametru z bazy danych do umieszczonego komponentu.
Niezmapowane parametry mogą zostać bezpośrednio uwzględnione w BOM, jeśli jest to wymagane.

Opcje aktualizacji parametrów

Pozostałe kolumny na zakładce Field Mappings pozwalają określić działania wykonywane na parametrach podczas pierwszego umieszczania komponentu z biblioteki bazy danych lub podczas aktualizacji komponentu po jego umieszczeniu za pomocą polecenia Tools » Update Parameters From Database.

Cztery kolumny są następujące:

• Update Values - komórka w tej kolumnie służy do określenia działania, które ma zostać wykonane, jeśli parametr istnieje zarówno na arkuszu schematu, jak i w bazie danych, ale wartości są obecnie różne. Wybierz aktualizację parametru umieszczonego komponentu wartością zapisaną w bazie danych (Update) albo brak aktualizacji (Do not update). Ta opcja jest respektowana podczas użycia polecenia Update Parameters From Database po umieszczeniu komponentu.
• Add To Design - komórka w tej kolumnie służy do określenia działania, które ma zostać wykonane, jeśli parametr zostanie znaleziony w bazie danych, ale nie istnieje dla umieszczonego komponentu. Możesz wybrać dodanie parametru (Add), niedodawanie parametru (Do not add) lub dodanie parametru tylko wtedy, gdy ma przypisaną wartość w bazie danych (Add only if not blank in database). Ta opcja jest respektowana zarówno podczas początkowego umieszczania komponentu z biblioteki bazy danych, jak i podczas użycia polecenia Update Parameters From Database po umieszczeniu komponentu.
• Visible On Add - pole wyboru w tej kolumnie służy do określenia, czy nowo dodany parametr, wynikający z początkowego umieszczenia lub aktualizacji po umieszczeniu, ma być widoczny dla komponentu na arkuszu schematu (włączone) czy nie (wyłączone).
• Remove From Design - komórka w tej kolumnie służy do określenia działania, które ma zostać wykonane, jeśli parametr zostanie stwierdzony jako istniejący dla umieszczonego komponentu, ale albo nie ma go w bazie danych, albo jest, lecz nie ma wartości. Możesz wybrać, aby w ogóle nie usuwać parametru (Do not remove) albo usuwać go tylko wtedy, gdy nie ma przypisanej wartości w bazie danych (Remove only if blank in database). Ta opcja jest respektowana podczas użycia polecenia Update Parameters From Database po umieszczeniu komponentu.

Początkowo pola Update Values, Add To Design oraz Remove From Design — dla każdego zmapowanego pola bazy danych — będą ustawione na wpis Default, a opcja Visible On Add będzie wyłączona, jak pokazano na poniższym obrazie.

Początkowe (domyślne) opcje aktualizacji parametrów.

Patrząc na obraz, można wskazać cztery istotne kwestie dotyczące opcji aktualizacji:

1. Niezmapowane pola bazy danych nie będą miały powiązanych opcji aktualizacji.
2. Mapowania oparte na atrybutach i modelach (wpisy z nawiasami kwadratowymi w kolumnie Design Parameter) nie będą miały powiązanych opcji aktualizacji, ponieważ nie są to parametry projektu.
3. Pole kluczowe (np. Part Number na obrazie) nie będzie miało powiązanych opcji aktualizacji. To pole służy wyłącznie do dopasowywania parametrów.
4. Ustawienie Default powoduje, że opcja aktualizacji podąża za odpowiadającą jej definicją domyślną, zgodnie z tym, co określono na karcie Default Actions w oknie dialogowym Database Library Options (Tools » Options z menu głównego lub Options z menu kontekstowego (prawy przycisk myszy) karty Table Browser ). Do tego okna dialogowego można też przejść, klikając przycisk Options w obszarze Field Settings widoku dokumentu.

Zdefiniuj domyślne opcje aktualizacji parametrów w jednym, centralnym miejscu dla DbLib. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć odpowiednik dla SVNDbLib.

Czwarty punkt jest korzystny, ponieważ pozwala określić opcje aktualizacji w centralnym miejscu, a następnie wskazać to miejsce podczas definiowania opcji aktualizacji dla każdego mapowanego pola. Dlatego wpis Default jest ładowany automatycznie do odpowiednich pól aktualizacji podczas mapowania pola bazy danych na parametr projektu.

Jeśli chcesz nadpisać ustawienie domyślne dla opcji aktualizacji, kliknij we właściwym polu aktualizacji na karcie Field Mappings, a następnie kliknij ponownie, aby uzyskać dostęp do listy rozwijanej z dostępnymi opcjami aktualizacji.

Opcje aktualizacji parametrów można w razie potrzeby nadpisać ręcznie.

W ten sposób masz pełną kontrolę nad tym, jak parametry w projekcie są aktualizowane. Możesz ustawić wszystkie pola na Default i podejmować wymagane decyzje aktualizacyjne w oknie dialogowym Database Library Options, ustawić każde pole aktualizacji indywidualnie albo zastosować podejście mieszane — decyzja należy wyłącznie do Ciebie. Dla umieszczonych komponentów aktualizacja, gdy jest wykonywana, odbywa się z użyciem okna dialogowego Engineering Change Order. Jeśli na tym etapie są aktualizacje, których wolisz nie wykonywać, możesz zdecydować, aby nie uwzględniać tych konkretnych zmian — co daje Ci ostateczny głos w tym, które parametry projektu zostaną zaktualizowane.

Określanie lokalizacji bibliotek symboli i modeli

Gdy umieszczasz komponent z biblioteki bazodanowej, jego symbol — wskazany przez mapowanie [Library Ref] — jest pobierany z określonej biblioteki schematów (*.SchLib). Podobnie wszelkie odwołania do modeli (footprint, PCB3D, symulacja) określone w bazie danych będą znajdować się w bazowych plikach: PCB Library (*.PcbLib), PCB3D Library (*.PCB3DLib) oraz Simulation Model (*.mdl, *.ckt). Ścieżki do tych plików można jawnie określić w bazie danych poprzez:

• Wprowadzenie ścieżki bezwzględnej do pliku.
• Wprowadzenie ścieżki względnej do pliku.

Jeśli w bazie danych zdefiniowano pola zawierające informacje o ścieżkach, pola te muszą zostać zmapowane do odpowiednich parametrów projektu — [Library Path], [Footprint Path], [PCB3D Path], [Sim File] itd. (patrz Model and Parameter Mapping).

Wprowadzanie ścieżek — nawet względnych — w tabeli bazy danych może być dość ograniczające. Jeśli przeniesiesz lokalizację biblioteki lub pliku modelu, musisz odpowiednio zaktualizować tabelę bazy danych. Aby zapewnić większą swobodę, możesz określić informacje wyszukiwania bibliotek bezpośrednio w pliku DbLib/SVNDbLib. Pozwala to podać w bazie danych nazwę źródłowej biblioteki lub pliku modelu albo w ogóle jej nie definiować.

Dla biblioteki bazodanowej

Dla DbLib ścieżki wyszukiwania bibliotek są definiowane na karcie Symbol and Model Search Paths w oknie dialogowym Database Library Options (Tools » Options). Do tego okna dialogowego można też przejść, klikając przycisk Options w obszarze Field Settings widoku dokumentu.

Określanie ścieżek wyszukiwania dla bibliotek symboli i modeli.

Aby dodać ścieżkę do listy:

1. Albo wpisz ścieżkę bezpośrednio w polu poniżej obszaru Library Search Paths, albo kliknij przycisk , aby otworzyć okno dialogowe Browse for Folder, w którym możesz wskazać katalog zawierający wymagane pliki biblioteki/modelu.
2. Możesz dodać ścieżkę jako pełną albo jako względną (względem lokalizacji pliku DbLib). Kontroluj to za pomocą opcji Add/Update As Relative Path.
3. Po wskazaniu wymaganej ścieżki dodaj ją do listy ścieżek wyszukiwania, klikając przycisk Add .
4. Kontynuuj dodawanie kolejnych ścieżek wyszukiwania według potrzeb.

Ścieżki wyszukiwania bibliotek określają, gdzie można znaleźć pliki bibliotek i modeli podczas umieszczania z biblioteki bazodanowej oraz podczas wyszukiwania modelu po umieszczeniu. Konkretny użyty model zależy od tego, jak skonfigurowałeś ścieżki wyszukiwania bibliotek oraz czy dodałeś do bazy danych szczegółowe informacje o bibliotece. Wyszukiwanie przebiega w następującej kolejności:

1. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu istnieje pełna ścieżka, użyj tego pliku biblioteki/modelu i wyodrębnij symbol lub model określony w odpowiednim polu odwołania.
2. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu istnieje ścieżka względna, użyj tego pliku biblioteki/modelu i wyodrębnij symbol lub model określony w odpowiednim polu odwołania.
3. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu istnieje wyłącznie nazwa pliku biblioteki/modelu, użyj ścieżek wyszukiwania, aby zlokalizować pierwszy plik biblioteki/modelu pasujący do podanej nazwy i zawierający dopasowanie do symbolu lub modelu określonego w odpowiednim polu odwołania.
4. Jeśli w bazie danych nie ma informacji o pliku biblioteki/modelu, użyj ścieżek wyszukiwania, aby zlokalizować pierwszy plik biblioteki/modelu zawierający dopasowanie do symbolu lub modelu określonego w odpowiednim polu odwołania.

Dla biblioteki SVN Database Library

Dla SVNDbLib katalogi bazowe w repozytorium Subversion — w których znajdują się symbole i modele footprint — są określane na karcie SVN Repository w oknie dialogowym Database Library Options (Tools » Options). Do tego okna dialogowego można też przejść, klikając przycisk Options w obszarze Field Settings widoku dokumentu.

Określanie bazowych katalogów repozytorium dla symboli i footprintów.

Użyj dostępnych pól w obszarze Models Location, aby określić katalog bazowy dla symboli i footprintów. Kliknij przycisk  po prawej stronie pola, aby otworzyć okno dialogowe Browse for directory — okno do podłączonego repozytorium. Użyj tego okna, aby wybrać wymagany folder.

Przeglądanie odpowiedniego katalogu w podłączonym repozytorium SVN.

Lokalizacje modeli określają, gdzie można znaleźć pliki bibliotek i modeli podczas umieszczania z biblioteki bazodanowej z kontrolą wersji oraz podczas wyszukiwania modelu po umieszczeniu. Konkretny użyty symbol schematowy i model(e) footprint zależą od tego, jak skonfigurowałeś te lokalizacje oraz czy dodałeś do bazy danych szczegółowe informacje o bibliotece. Wyszukiwanie przebiega w następującej kolejności:

1. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu footprint istnieje pełna ścieżka (np. http://MyServer/svn/MyCompany/ParentDirectory/SchematicSymbols/Capacitor_NonPolarized.SchLib), użyj tego pliku biblioteki i wyodrębnij symbol lub footprint określony w odpowiednim polu odwołania.
2. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu footprint istnieje ścieżka względna (względem katalogu głównego repozytorium) (np. /ParentDirectory/SchematicSymbols/Capacitor_NonPolarized.SchLib), użyj tego pliku biblioteki i wyodrębnij symbol lub footprint określony w odpowiednim polu odwołania. Adres URL repozytorium — określony w obszarze Repository Server Connection okna dialogowego — zostanie dodany jako prefiks do wprowadzonej ścieżki, aby uzyskać adres bezwzględny.
3. Jeśli w zmapowanym polu ścieżki dla symbolu lub modelu footprint istnieje wyłącznie nazwa pliku biblioteki (np. Capacitor_NonPolarized.SchLib), użyj określonych lokalizacji modeli w repozytorium, aby zlokalizować pierwszy plik biblioteki pasujący do podanej nazwy i zawierający dopasowanie do symbolu lub modelu footprint określonego w odpowiednim polu odwołania.

4. Jeśli w bazie danych nie ma informacji o pliku biblioteki, użyj określonych lokalizacji modeli, aby zlokalizować pierwszy plik biblioteki zawierający dopasowanie do symbolu lub modelu footprint określonego w odpowiednim polu odwołania.