Creating & Editing Content

Elementy są tworzone bezpośrednio w połączonym obszarze roboczym, a wszystkie dane potrzebne do wytworzenia lub reprezentacji elementu są następnie przechowywane w tym obszarze roboczym pod numerem danego elementu. W zależności od typu zawartości element można utworzyć ręcznie lub automatycznie w ramach procesu zapisywania, przesyłania lub publikowania. Wszystkie typy zawartości można tworzyć w Altium Designer za pomocą panelu Explorer. Podczas pracy z komponentami można je również tworzyć za pomocą panelu Components.

Elementy są tworzone w połączonym obszarze roboczym. Panel Explorer w Altium Designer zapewnia pełny interfejs dostępu do obszaru roboczego.

Tworzenie elementu

Po zdefiniowaniu wymaganych folderów możesz przystąpić do tworzenia zawartości w obszarze roboczym. Aby utworzyć element, wybierz odpowiedni folder, a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy w obszarze tabeli elementów w panelu i wybierz jedno z poleceń z podmenu Create Item. Jeśli folder jest pusty, możesz też użyć przycisku Add an item pośrodku tego obszaru, aby otworzyć menu.

Kliknij prawym przyciskiem myszy w obszarze tabeli elementów w panelu Explorer, aby uzyskać dostęp do poleceń związanych z tworzeniem zawartości.

Pojawi się okno dialogowe Create New Item, zawierające wszystkie opcje niezbędne do pełnego zdefiniowania elementu.

Określ szczegóły nowego elementu w oknie dialogowym Utwórz nowy element.

W przypadku wielu typów zawartości po ich utworzeniu można edytować i opublikować odpowiedni dokument projektowy w początkowej rewizji tej zawartości. W tym celu włącz opcję Open for editing after creation u dołu okna dialogowego Create New Item (jest ona domyślnie włączona). Element zostanie utworzony i otworzy się odpowiedni tymczasowy edytor, gotowy do tworzenia danych dla tego elementu. Więcej informacji o pracy z określonym typem zawartości znajdziesz na poświęconej mu stronie, do której łącze znajduje się w tabeli.

Kilka słów o identyfikatorze elementu...

Ważną właściwością folderu nadrzędnego, w którym tworzona jest zawartość, jest zastosowany dla niego Item Naming Scheme. Określa on format unikatowego identyfikatora każdego elementu tworzonego w tym folderze. Zdefiniowanie schematu nazewnictwa elementów na poziomie folderu pozwala szybko tworzyć w nim zawartość z zachowaniem prawidłowego schematu identyfikatorów. Jest to szczególnie przydatne, gdy elementy są tworzone automatycznie „na bieżąco”, zamiast wydawania danych do istniejących elementów utworzonych ręcznie bezpośrednio w docelowej przestrzeni roboczej.

Dostępnych jest kilka domyślnych przykładowych schematów, wykorzystujących skrócony kod typu folderu lub typu zawartości (listę kodów zawiera tabela we wcześniejszej części tego dokumentu). Przy użyciu domyślnego schematu nazewnictwa oprogramowanie automatycznie przypisze następny dostępny unikatowy identyfikator zgodny z tym schematem, po sprawdzeniu całej przestrzeni roboczej i identyfikatorów istniejącej zawartości.

Jeśli natomiast potrzebna jest pełna, ręczna kontrola nad nadawaniem nazw elementom, wybierz pozycję [NO ITEM NAMING SCHEME]. Wówczas podczas tworzenia elementu należy zdefiniować jego unikatowy identyfikator. Pamiętaj, że system nie pozwala utworzyć elementu z powielonym identyfikatorem, dlatego ręczne przypisywanie identyfikatora wymaga wiedzy o tym, które identyfikatory zostały już użyte.

Schemat nazewnictwa elementów folderu nadrzędnego jest stosowany do unikatowego identyfikatora każdego elementu tworzonego w tym folderze.

Niezależnie od ustawienia Item Naming Scheme na poziomie folderu można zastąpić dowolny automatycznie określony identyfikator na poziomie elementu. W razie potrzeby zmień taki identyfikator w oknie dialogowym Create New Item.

Wybór schematu identyfikatorów elementów

Istnieje nieskończenie wiele możliwych schematów nazewnictwa i numeracji elementów, a te przedstawione na ilustracjach w dokumentacji są jedynie przykładami. Można znaleźć liczne dyskusje na temat najlepszego schematu numeracji. Eksperci są na ogół zgodni, że najlepszy jest krótki schemat numeracji, składający się wyłącznie z cyfr i niekodujący żadnych informacji. Oznacza to, że schemat numeracji nie zawiera informacji takich jak kategoria produktu, podkategoria, lokalizacja itp. — każdy nowy element po prostu otrzymuje kolejny numer.

Długość jest istotna, ponieważ im dłuższy identyfikator, tym większe prawdopodobieństwo popełnienia błędu podczas jego zapisywania lub odtwarzania z pamięci. Doświadczenie i badania naukowe wykazały, że liczba błędów przy wprowadzaniu danych rośnie wraz z liczbą znaków. Siedem cyfr uznaje się za magiczną granicę, jeśli chodzi o łatwe i niezawodne zapamiętywanie. Po przekroczeniu pewnej długości liczba błędów rośnie coraz szybciej — przy 15 znakach prawdopodobieństwo błędu jest bliskie 100%.

Jeśli w Twojej organizacji ważne jest, aby identyfikator elementu zawierał informacje pozwalające go rozpoznać, rozwiązaniem może być identyfikator złożony. W takim przypadku zalecany jest prosty alfanumeryczny prefiks określający grupę wyrobów. Rozważmy na przykład identyfikator D-820-0001. Symbol D w tym kodzie może oznaczać projekt (ang. Design), wskazując, że jest to element używany w projektach. W kolejnym bloku trzech cyfr pierwsza cyfra może oznaczać kategorię produktu, np. płytki urządzeń peryferyjnych, a druga i trzecia — płytki nieobsadzone (1X) lub zespoły (2X i wyższe). Ostatnie cztery cyfry identyfikatora elementu to zwykły kolejny numer, który nie koduje żadnych dodatkowych informacji.

Ustawianie identyfikatora początkowej rewizji elementu przestrzeni roboczej

Przejście z lokalnego modelu projektowania na model oparty na przestrzeni roboczej wymaga przeniesienia do niej istniejących danych. Dane te mogły już przejść wiele iteracji i mieć przypisaną numerację rewizji rozpoznawaną w całej organizacji. Na przykład rewizja 3 płytki Magno-Synthetic Digitizer mogła już trafić do klientów, a ulepszenia mają zostać dostarczone w rewizji 4. Podczas wydawania danych do przestrzeni roboczej rozpoczęcie numeracji od rewizji 1 byłoby co najmniej mylące — nie tylko wewnątrz organizacji, lecz przede wszystkim dla jej klientów (którzy oczekują wersji nowszej niż posiadana przez nich rewizja 3!).

Dlatego Altium Designer umożliwia ręczne ustawienie identyfikatora początkowej rewizji nowo utworzonego elementu w przestrzeni roboczej.

Ustawianie identyfikatora początkowej rewizji

Utwórz wymagany nowy element w przestrzeni roboczej w standardowy sposób. Po jego utworzeniu kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz Properties, aby otworzyć okno dialogowe Edit Item. Rozwiń sekcję Advanced tego okna i kliknij przycisk po prawej stronie pola Revision ID. Pojawi się okno dialogowe Set Initial revision Id values, w którym można ustawić identyfikator zgodnie z wymaganiami. W zależności od wybranego schematu nazewnictwa rewizji dostępne będą pola umożliwiające modyfikację poszczególnych poziomów identyfikatora.

Aby uzyskać dostęp do elementów powiązanych z projektem (dane produkcyjne PCB, dane montażowe PCB, projekt PCB) w panelu Explorer, upewnij się, że wyświetlasz projekt w jego Classic View. Może być konieczne ręczne przełączenie z Project View — odpowiednie polecenia są dostępne w menu przycisku w prawym górnym rogu panelu.

Ustaw poszczególne poziomy identyfikatora (odpowiednio do używanego schematu nazewnictwa rewizji).

Tworzenie i edytowanie zawartości bezpośrednio w przestrzeni roboczej

Połączona przestrzeń robocza zapewnia elastyczny i bezpieczny sposób centralnego przechowywania wszystkich typów danych projektowych używanych w Altium Designer oraz zarządzania nimi. Od modelu schematowego po komponent, od zarządzanych arkuszy schematów po gotowe projekty PCB — przestrzeń robocza stanowi idealne rozwiązanie do przechowywania danych projektów elektronicznych i zarządzania nimi.

Ważną zaletą przestrzeni roboczej jest obsługa Direct Editing. Co właściwie oznacza „edycja bezpośrednia”? Oznacza to, że możesz kliknąć prawym przyciskiem myszy model, komponent, a nawet zarządzany arkusz w przestrzeni roboczej i wybrać Edit. Plik otworzy się w Altium Designer, w tymczasowym edytorze, gotowy do edycji — a po zakończeniu pracy wystarczy zapisać go z powrotem w przestrzeni roboczej. Nie musisz martwić się o edytowany plik: nie jest już potrzebny, ponieważ zmiany zostały bezpiecznie zapisane w przestrzeni roboczej. Plik zostaje więc usunięty, a tymczasowa instancja edytora zamknięta.

Edycja bezpośrednia uwalnia od konieczności utrzymywania oddzielnych danych źródłowych objętych kontrolą wersji. Możesz po prostu edytować obsługiwany typ elementu w tymczasowym edytorze, do którego wczytano najnowsze dane źródłowe bezpośrednio z przestrzeni roboczej. Po zakończeniu edycji obiekt jest publikowany (lub publikowany ponownie) w kolejnej zaplanowanej rewizji elementu nadrzędnego, a tymczasowy edytor zostaje zamknięty. Na dysku twardym nie pozostają żadne pliki, nie musisz zastanawiać się, czy pracujesz na właściwych lub najnowszych danych źródłowych, ani utrzymywać oddzielnego oprogramowania do kontroli wersji. Przestrzeń robocza obsługuje to wszystko, zapewniając pełną integralność danych i znacznie przyspieszając wprowadzanie zmian.

Typy zawartości obsługujące edycję bezpośrednią

Następujące typy zawartości przestrzeni roboczej obsługują edycję bezpośrednią:

Edycja początkowej rewizji elementu

Podczas tworzenia elementu jednego z obsługiwanych typów zawartości w panelu Explorer możesz po jego utworzeniu edytować powiązany obiekt danych i opublikować go w początkowej rewizji tego elementu. Zamiast więc tworzyć dane źródłowe poza przestrzenią roboczą, a następnie je publikować, dzięki edycji bezpośredniej możesz rozpocząć pracę nad nimi od razu po utworzeniu pustego elementu. Po zakończeniu edycji obiekt jest publikowany w początkowej zaplanowanej rewizji elementu nadrzędnego, a tymczasowy edytor zostaje zamknięty.

Aby skorzystać z tej funkcji, włącz opcję Open for editing after creation znajdującą się u dołu okna dialogowego Create Item. Ze względu na swoją przydatność opcja ta jest domyślnie włączona. Element zostanie utworzony i otworzy się odpowiedni edytor tymczasowy, a właściwy dokument zostanie wyświetlony jako aktywny w głównym oknie projektowania. Nazwa tego dokumentu będzie odpowiadać elementowi i rewizji, w formacie: <Item>-<Revision>.<DocumentExtension>.

Poniższy obraz przedstawia działanie tej funkcji podczas tworzenia nowego elementu typu Symbol (SYM-001-0031). Otwiera się tymczasowy edytor symboli schematowych z dokumentem umożliwiającym zdefiniowanie symbolu zgodnie z potrzebami.

Przykład edycji początkowej rewizji elementu typu Symbol bezpośrednio z przestrzeni roboczej — tymczasowy edytor symboli schematowych udostępnia dokument umożliwiający zdefiniowanie symbolu schematowego.

Elementy sterujące edycją bezpośrednią

Podczas edycji bezpośredniej dostępne są trzy istotne elementy sterujące, które można łatwo znaleźć na pasku szybkiego dostępu (w lewym górnym rogu głównego okna aplikacji) lub na pasku narzędzi Standard aktywnego edytora tymczasowego (jeśli jest dostępny):

• ​ – Save Active Document. Użyj tego przycisku, aby zapisać zmiany wprowadzone w dokumencie. Pozwala to zapisać bieżące zmiany, jeśli chcesz wrócić później i wprowadzić kolejne poprawki przed ostatecznym opublikowaniem dokumentu w obszarze roboczym.

• / – Save to Server. Użyj tego przycisku, aby opublikować dokument w obszarze roboczym (czyli zapisać go i opublikować), zapisując go w początkowej (planowanej) lub kolejnej rewizji elementu docelowego. Zostanie wyświetlone okno dialogowe Create Revision (lub okno dialogowe Edit Revision), w którym można zmienić nazwę i opis oraz w razie potrzeby dodać informacje o wydaniu. Po opublikowaniu dokument i edytor zostaną zamknięte.

   

   

   

   

   

  W stosownych przypadkach, jeśli jest to pożądane, można również zaktualizować rewizje elementów nadrzędnych powiązanych z bieżącą rewizją zapisywanego elementu (odwołujących się do niej). Steruje tym opcja Update items related to <ItemRevision>, która jest domyślnie włączona. Należy pamiętać, że ta opcja pojawia się tylko podczas:

  • tworzenia nowej rewizji modelu dziedzinowego (symbolu, obudowy, modelu symulacyjnego, modelu połączeń wiązki), do którego odwołują się rewizje elementów komponentów.

  • tworzenia nowej rewizji szablonu komponentu, do którego odwołują się rewizje elementów komponentów.

  • tworzenia nowej rewizji modelu 3D, do którego odwołują się rewizje elementów modeli obudów.

  Jeśli chcesz, aby wszystkie powiązane elementy nadrzędne nadal korzystały z bieżącej rewizji elementu, wyłącz tę opcję. Zapisany zostanie wtedy tylko sam element.

  Podczas zapisywania edytowanego komponentu w obszarze roboczym można zachować jego bieżący stan cyklu życia. Umożliwia to opcja Preserve lifecycle state (not recommended) dostępna w oknie dialogowym Edit Revision podczas ponownego zapisywania. Gdy opcja jest włączona, nowa rewizja automatycznie otrzyma stan cyklu życia poprzedniej rewizji.

  Ponadto podczas zapisywania edytowanego modelu dziedzinowego (symbolu, obudowy, modelu symulacyjnego, modelu połączeń wiązki) w obszarze roboczym na platformie Altium można zachować bieżący stan cyklu życia powiązanych komponentów obszaru roboczego, które odwołują się do tego modelu. Umożliwia to opcja Preserve lifecycle state (not recommended) dostępna w oknie dialogowym Create Revision podczas ponownego zapisywania. Bieżący stan cyklu życia samego modelu nie jest zachowywany.

  Ta funkcja jest dostępna dla osób z przypisanym uprawnieniem do operacji Allow to skip lifecycle state change for new revisions (dowiedz się więcej o ustawianiu globalnych uprawnień do operacji w obszarze roboczym).

  Aby zapisać edytowany dokument w obszarze roboczym, można również użyć elementu sterującego Save to Server obok wpisu dokumentu w panelu Projects.

• / – Discard Local Changes. Użyj tego przycisku, jeśli chcesz anulować edycję. Plik tymczasowy (używany wyłącznie na potrzeby edycji) zostanie usunięty wraz z jego wpisem w panelu Projects, a do elementu docelowego nic nie zostanie opublikowane.

  Dzięki plikowi tymczasowemu używanemu podczas sesji edycji bezpośredniej nie musisz kończyć procesu aktualizacji w jednej sesji — możesz zapisać swoją pracę i zamknąć plik. Altium Designer rozpoznaje, że jest to plik specjalny, dlatego zachowuje go w folderze <SourceWorkspaceName> w panelu Projects, aby można było ponownie go otworzyć w dogodnym momencie i dokończyć proces aktualizacji oraz ponownego publikowania.

Te elementy sterujące są również dostępne jako polecenia w menu kontekstowym wpisu dokumentu w panelu Projects. W wielu edytorach są one także dostępne jako polecenia — Save (skrót: Ctrl+S), Save to Server (skrót: Ctrl+Alt+S) i Discard Local Changes — w menu głównym File.

Edycja istniejącej rewizji elementu

Na dowolnym etapie możesz wrócić do dowolnej rewizji elementu obsługiwanego typu zawartości w przestrzeni roboczej (za pośrednictwem panelu Explorer) i edytować ją bezpośrednio. Kliknij rewizję prawym przyciskiem myszy i wybierz polecenie Edit z menu kontekstowego. Ponownie otworzy się edytor tymczasowy z dokumentem zawartym w tej rewizji, gotowym do edycji. Wprowadź wymagane zmiany, a następnie zatwierdź wydanie dokumentu jako kolejnej rewizji elementu.

Przykład dostępu do polecenia uruchamiającego bezpośrednią edycję istniejącego szablonu dokumentu Draftsman.

Działanie plików tymczasowych

Aby można było edytować dane przestrzeni roboczej, w Altium Designer musi zostać utworzony obiekt do edycji. W tym celu tworzone są pliki tymczasowe. Na przykład po kliknięciu prawym przyciskiem myszy elementu symbolu i wybraniu polecenia Edit tworzony jest tymczasowy plik SchLib, który otwiera się w Altium Designer. Po zakończeniu pracy i wykonaniu operacji Save to Server plik ten jest usuwany natychmiast po zaktualizowaniu danych przestrzeni roboczej.

Jeśli jednak nie opublikujesz nowej rewizji, a zamiast tego wykonasz na pliku operacje Save i Close, pozostanie on w panelu Projects. Dzięki temu nie musisz kończyć procesu aktualizacji w jednej sesji edycji — możesz zapisać swoją pracę i zamknąć plik. Altium Designer rozpoznaje go jako plik specjalny, więc zachowuje go pod wpisem <WorkspaceName> w panelu Projects (np. /), aby można było otworzyć go ponownie w dogodnym momencie i dokończyć aktualizację oraz publikację nowej rewizji.

Dokumenty tymczasowe pozostają dostępne, dzięki czemu nie musisz wprowadzać wszystkich zmian podczas jednej sesji edycji.

Bezpośrednia edycja komponentów z panelu Components

Podczas codziennego zarządzania komponentami bezpośrednia edycja jest dostępna z poziomu panelu Components — z którego w przypadku tego typu zawartości zwykle korzysta się częściej niż z panelu Explorer. Znajdź wymagany komponent, zaznacz go, a następnie kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz polecenie Edit z menu kontekstowego. Otworzy się tymczasowa instancja edytora komponentów w trybie Single Component Editing, gotowa do wprowadzenia niezbędnych zmian.

Przykład bezpośredniej edycji z poziomu panelu Components.

Bezpośrednia edycja modeli z poziomu edytora komponentów

Podczas edycji komponentu w edytorze komponentów w trybie Single Component Editing możesz bezpośrednio edytować powiązane modele dziedzinowe. Aby zmodyfikować model aktualnie używany przez komponent (do którego komponent się odwołuje), kliknij element sterujący  w prawym górnym rogu jego podglądu. Otworzy się odpowiedni edytor tymczasowy dla danego typu modelu, umożliwiający wprowadzenie wymaganych zmian. Po zakończeniu wystarczy zapisać i zamknąć edytor — zmodyfikowany model pojawi się ponownie jako powiązany w obszarze Models. Podczas publikowania komponentu zmodyfikowany model również zostanie automatycznie opublikowany w przestrzeni roboczej jako kolejna rewizja jego elementu nadrzędnego.

Przykład bezpośredniej edycji istniejącego modelu, do którego odwołuje się komponent również edytowany bezpośrednio w edytorze komponentów w trybie Single Component Editing.

Aktualizowanie komponentów nadrzędnych podczas zapisywania modelu dziedzinowego

Opcja aktualizacji komponentów nadrzędnych jest dostępna w oknie dialogowym Create Revision, które pojawia się podczas zapisywania zmodyfikowanego modelu z powrotem w docelowej przestrzeni roboczej. Opcja ta — Update items related to <ModelItemRevision> — jest domyślnie włączona.

Dostęp do opcji aktualizacji komponentów Workspace odwołujących się do ponownie zapisywanego modelu Workspace (w tym przypadku symbolu).

Po kliknięciu OK w oknie dialogowym Create Revision zmodyfikowany model zostaje zapisany z powrotem w Workspace, a powiązany z nim edytor tymczasowy zostaje zamknięty. Wszystkie komponenty Workspace odwołujące się do tego modelu Workspace zostaną automatycznie zapisane ponownie, aby korzystały z jego nowej rewizji (automatycznie tworzona jest kolejna rewizja każdego komponentu i wykonywany jest zapis).

Przesyłanie danych do nowej rewizji elementu

Większość typów zawartości obsługuje tworzenie nowej rewizji przez przesłanie odpowiedniego pliku danych.

Dane do nowej rewizji elementu można przesłać na kilka sposobów.

Menu przesyłania

Plik można przesłać, klikając prawym przyciskiem myszy wybrany element w panelu Explorer i wybierając polecenie Upload z menu kontekstowego. Pojawi się okno dialogowe Create New Revision, w którym można zmienić nazwę i opis oraz w razie potrzeby dodać informacje o wydaniu. Użyj obszaru Sources w tym oknie, aby wczytać wymagany plik. Możesz to zrobić, przeciągając plik z Eksploratora Windows i upuszczając go w tym obszarze. Możesz też kliknąć przycisk — pojawi się okno dialogowe Add Files (standardowe okno otwierania plików systemu Windows). Użyj go, aby znaleźć i otworzyć wymagany plik.

Przykład przesyłania. W tym przypadku ręcznie wskazano plik modelu 3D do przesłania do docelowego elementu typu model 3D.

Po upuszczeniu wybranego pliku lub jego wybraniu i kliknięciu przycisku Open wpis dotyczący tego pliku pojawi się w obszarze Sources.

W przypadku typu zawartości obsługującego przesyłanie wielu plików do jednej rewizji, takiego jak plik binarny, wybrane pliki zostaną dodane i wyświetlone w obszarze Sources okna dialogowego. Jeśli chcesz zmienić zawartość listy, dodaj kolejne pliki lub zaznacz i usuń pliki (klikając przycisk ) zgodnie z potrzebami. Obszar Sources umożliwia zaznaczanie wielu plików za pomocą standardowych metod zaznaczania wielokrotnego (Ctrl+Click, Shift+Click oraz kliknięcie i przeciągnięcie).

Rozpocznij przesyłanie, klikając przycisk OK. Zależnie od typu zawartości informacje o przesłanych plikach zostaną wyświetlone na kartach widoku Details i/lub Preview rewizji elementu w panelu Explorer.

Przejrzyj zapisaną rewizję elementu (tutaj pokazaną dla elementu typu model 3D) w panelu Explorer. Przejdź do karty widoku Preview, aby zobaczyć jego reprezentację graficzną (jeśli jest dostępna).

Przeciąganie i upuszczanie z Eksploratora Windows

Odpowiednie pliki danych można również przesłać, przeciągając wybrane pliki z folderu źródłowego w Eksploratorze Windows i upuszczając je na wybranym elemencie docelowym w panelu Explorer. Pojawi się okno dialogowe Create New Revision, a przeciągnięty plik zostanie wyświetlony w obszarze Sources. W razie potrzeby dodaj Release Notes, a następnie kliknij przycisk OK.

W przypadku niektórych typów zawartości konieczna będzie zmiana Name (będzie to nazwa pliku wraz z rozszerzeniem; w przypadku wielu plików wpisy będą rozdzielone średnikami) oraz Description (w formacie Uploaded from <FileNameandPath>, Size <FileSize>, Created on <FileCreationDate>; w przypadku wielu plików wpisy będą rozdzielone średnikami). W przypadku typów zawartości obsługujących wiele plików można dodać kolejne pliki, klikając przycisk i wskazując pliki lub przeciągając je i upuszczając w obszarze Sources. Jeśli chcesz usunąć pliki, zaznacz je na liście i kliknij przycisk .

Przesyłanie metodą przeciągania i upuszczania, pokazane tutaj na przykładzie modelu 3D.

Klonowanie zawartości Workspace

Panel Explorer umożliwia klonowanie różnych elementów Workspace. Zamiast więc tworzyć potrzebny komponent, model dziedzinowy, arkusz schematu lub szablon od podstaw, możesz po prostu go sklonować. Edycja bezpośrednia usprawnia wprowadzanie wszelkich wymaganych zmian w kopii danych źródłowych z oryginalnej rewizji elementu, a zmodyfikowane dane są publikowane jako pierwsza rewizja nowego elementu tego samego typu. Dzięki temu możesz w rekordowym czasie rozszerzyć zawartość Workspace, nie zaczynając od pustego projektu.

Można klonować następujące typy zawartości:

• Komponent
• Footprint
• Symbol
• Model symulacyjny
• Szablon komponentu
• Zarządzany arkusz schematu
• Szablon schematu
• Szablon projektu
• Szablon dokumentu Draftsman
• Szablon arkusza Draftsman
• Stos warstw
• OutputJob

Polecenie klonowania jednego z obsługiwanych typów zawartości jest dostępne w panelu Explorer na następujące sposoby:

• Kliknij prawym przyciskiem myszy wpis źródłowej rewizji elementu i wybierz polecenie Operations » Clone z menu kontekstowego.
• Zaznacz wpis źródłowej rewizji elementu i użyj skrótu klawiaturowego Ctrl+D.

Polecenie Clone jest dostępne w całym panelu Explorer, wszędzie tam, gdzie wyświetlana jest odpowiednia rewizja elementu, w tym:

• Na głównej liście elementów w folderze.
• Children na karcie widoku aspektu (podczas przeglądania elementu zarządzanego arkusza schematu).
• Where-used na karcie widoku aspektu (podczas przeglądania elementu komponentu, symbolu, footprintu, modelu symulacyjnego, szablonu komponentu lub szablonu schematu).
• Preview na karcie widoku aspektu (podczas przeglądania elementu komponentu, zarządzanego arkusza schematu lub szablonu schematu).