Szukaj w: Doc:Dokumentacja: Altium Designer
Altium DesignerAltium 365Altium MCAD CoDesignerAltium On-Prem Enterprise ServerAltium CircuitMakerAltium CircuitStudioCompany DashboardAltium Infrastructure ServerAltium Developer Center
Product Zamknij
Szukaj Szukaj w dokumentacji

Creating Circuit Connectivity in Your Schematics

Updated: Październik 06, 2026
Altium Training

Altium Essentials: Creating Hierarchy

This content is part of the official Altium Professional Training Program. For full courses, materials and certification, visit Altium Training.

Watch Now

W skrócie

W tym artykule wyjaśniamy, jak tworzy się połączenia na schematach w Altium Designer — zarówno fizyczne, za pomocą przewodów, jak i logiczne, z użyciem etykiet sieci i innych identyfikatorów sieci. Przedstawiamy również, jak połączenia mogą obejmować wiele arkuszy schematu w zależności od struktury projektu, oraz omawiamy wbudowane narzędzia, takie jak Connectivity Insight, które pomagają wyświetlać i śledzić powiązania między sieciami oraz poruszać się po nich w całym projekcie. Znajdziesz tu także praktyczny przegląd obiektów schematu służących do definiowania połączeń oraz najważniejsze informacje o tym, jak nazewnictwo i zakres obowiązywania wpływają na to, czy elementy łączą się zgodnie z oczekiwaniami. Jeśli chcesz lepiej zrozumieć, jak tworzyć i sprawdzać połączenia na schematach, ten artykuł to dobry punkt wyjścia. Czytaj dalej, aby zyskać większą pewność podczas projektowania.

- Poznaj różnicę między połączeniami fizycznymi a logicznymi i dowiedz się, kiedy każde z tych podejść jest przydatne na schemacie.
- Sprawdź, które obiekty schematu tworzą połączenia — w tym przewody, etykiety sieci, porty, porty zasilania, magistrale i wejścia arkuszy.
- Dowiedz się, jak Altium Designer pomaga sprawdzać połączenia i poruszać się po nich za pomocą Connectivity Insight oraz powiązanych narzędzi do zaznaczania i podświetlania.
Zagłęb się w temat dzięki AI:

To komponenty i sposób ich wzajemnego połączenia tworzą Twój unikalny układ elektroniczny. Na schemacie tworzysz logiczną reprezentację projektu, łącząc ze sobą wyprowadzenia komponentów; projektując płytkę drukowaną, rozmieszczasz fizyczne komponenty i odtwarzasz te same połączenia, prowadząc ścieżki.

Jeśli uczysz się organizować strukturę projektu i tworzyć połączenia, pomocne mogą okazać się poniższe strony.

► Dowiedz się więcej o weryfikacji projektu

► Dowiedz się więcej o projektach wieloarkuszowych i hierarchicznych

► Dowiedz się więcej o tworzeniu projektu wielokanałowego

► Dowiedz się więcej o grupowaniu wielu sieci w magistrale i wiązki sygnałowe

► Dowiedz się więcej o synchronizacji projektu

Połączenia fizyczne i logiczne

Na schemacie można tworzyć połączenia, rysując przewód od jednego komponentu do drugiego — jest to określane jako połączenie fizyczne.

Można również połączyć dwa wyprowadzenia, umieszczając przy każdym z nich krótki przewód i etykietę sieci. Oprogramowanie rozpoznaje te dwa fragmenty sieci i łączy je w jedną sieć. Ten rodzaj połączenia jest określany jako połączenie logiczne.

Połączenia fizyczne pozwalają użytkownikowi prześledzić każdy przewód podczas analizy układu, ale duża liczba przewodów może sprawić, że schemat stanie się gęsty i mało czytelny. Z kolei etykiety sieci ograniczają liczbę przewodów, ale wymagają przeszukania arkusza w celu znalezienia wszystkich potencjalnych połączeń. Jako projektant możesz swobodnie zdecydować, który model połączeń najlepiej odpowiada Twojemu projektowi, w tym zastosować obie techniki jednocześnie.

Animated image showing the difference between physical connectivity and logical connectivity

Umieszczaj przewody, aby tworzyć połączenia fizyczne, lub używaj etykiet sieci, aby tworzyć połączenia logiczne.

Oprócz tworzenia połączeń logicznych within arkusza schematu dostępne są także obiekty umożliwiające tworzenie połączeń logicznych between arkuszami schematu. Sposób tworzenia tych połączeń zależy od struktury schematu: może to być projekt płaski lub hierarchiczny. Więcej na ten temat poniżej.

Do tworzenia połączeń między arkuszami można używać różnych identyfikatorów sieci.
Do tworzenia połączeń między arkuszami można używać różnych identyfikatorów sieci.

Connectivity Insight

Funkcja Connectivity Insight w Altium Designer (będąca częścią funkcji Design Insight) zapewnia natychmiastowy podgląd zależności połączeń w projekcie. Elementy, które można wybierać w drzewie dokumentów z opcjonalnymi podglądami schematów, umożliwiają szybką i wizualną nawigację po strukturze połączeń projektu.

W konfiguracji domyślnej funkcja Connectivity Insight wyświetla:

  • Informacje o powiązanych połączeniach sieci po najechaniu kursorem na obiekt połączenia na schemacie (przewód, port itp.).
  • Mapę podglądu połączeń w postaci drzewa po użyciu Alt+Double-click na obiekcie.

Uzupełnieniem tych możliwości jest funkcja dostępna po najechaniu kursorem na obiekt należący do sieci sygnałowej i naciśnięciu Ctrl+Alt. Otwiera ona widok drzewa z możliwością wyboru elementów. Kliknij żądany arkusz w drzewie, aby szybko przejść do tego dokumentu. 

Tę funkcję można włączyć lub wyłączyć na stronie System - Design Insight w Preferences oknie dialogowym, zaznaczając lub odznaczając opcję Mouse Hover dla pozycji Document Tree .

Połączenia danej sieci w całym projekcie można również wyróżnić na wszystkich schematach, przytrzymując klawisz Alt podczas wybierania sieci przez kliknięcie przewodu (Alt+Click).
Aby zaznaczyć wszystkie obiekty połączone elektrycznie z wybranym punktem układu, można użyć polecenia Edit » Select » Connection z menu głównego lub polecenia Select Connection w Active Bar. Po kliknięciu obiektu, którego połączenia elektryczne chcesz zaznaczyć, zostaną zaznaczone wszystkie obiekty połączone z nim elektrycznie, a pozostałe obiekty na arkuszu zostaną przyciemnione przez filtr.

Obiekty używane do tworzenia połączeń

Edytor schematów udostępnia następujące obiekty służące do tworzenia połączeń. Zbiorczo obiekty te określa się jako net identifiers.

Identyfikator sieci Funkcja
Magistrala Służy do grupowania zestawu sieci, na przykład Data[0..7]. Sieci muszą mieć kolejne nazwy zgodne z określonym schematem nazewnictwa (np. Data0, Data1,... Data7). Nazwy te określają następnie nazwę magistrali, na przykład Data[0..7].
Wejście magistrali Element graficzny umożliwiający wyprowadzenie dwóch różnych sieci z przeciwnych stron linii magistrali bez tworzenia zwarcia między nimi. W innych sytuacjach nie jest wymagany.
Złącze międzyarkuszowe Służy do łączenia sieci z jednego arkusza schematu z innym arkuszem (nie w obrębie tego samego arkusza). Obsługuje wyłącznie połączenia poziome (projekty płaskie). Złącza międzyarkuszowe mają ograniczoną funkcjonalność w porównaniu z portami.
Etykieta sieci Identyfikator sieci służący do tworzenia połączeń z innymi etykietami sieci o tej samej nazwie na tym samym arkuszu schematu. Sieć automatycznie otrzymuje nazwę etykiety. Etykiety sieci można umieszczać na wyprowadzeniach komponentów, przewodach i magistralach. Należy pamiętać, że etykiety sieci nie tworzą połączeń między arkuszami, chyba że w opcjach projektu ustawiono Net Identifier Scope na Global.
Wyprowadzenie Wyprowadzenia umieszcza się w edytorze symboli schematowych, aby reprezentowały fizyczne wyprowadzenia komponentu. Tylko jeden koniec wyprowadzenia jest aktywny elektrycznie; bywa on nazywany gorącym końcem wyprowadzenia.
Port Służy do łączenia sieci z jednego arkusza schematu z innym. Połączenia mogą być pionowe w projekcie hierarchicznym lub poziome w projekcie płaskim (projekty pionowe i poziome opisano poniżej). Nazwy portów służą do nadawania nazw sieciom, jeśli opcja Allow Ports to Name Nets jest włączona na karcie Opcje w Project Options oknie dialogowym. W takiej sytuacji porty tworzą również połączenia w obrębie arkusza schematu, ale nie łączą się z etykietami sieci o tej samej nazwie (dowiedz się więcej).
Port zasilania Tworzy połączenie z każdym innym portem zasilania o tej samej nazwie w całym projekcie schematu, niezależnie od jego struktury. Sieć automatycznie otrzymuje nazwę portu zasilania. W razie potrzeby zasięg tej sieci można ograniczyć do konkretnego arkusza schematu (dowiedz się więcej).
Wejście arkusza Umieszczane wewnątrz symbolu arkusza w celu utworzenia połączenia z portem o tej samej nazwie na arkuszu podrzędnym tego symbolu. Nazwy wejść arkusza są używane jako nazwy sieci, jeśli opcja Allow Sheet Entries to Name Nets jest włączona na karcie Options w Project Options oknie dialogowym.
Wiązka sygnałowa Służy do grupowania dowolnej kombinacji sieci, magistral i wiązek sygnałowych niższego poziomu.
Przewód Podstawowy obiekt projektu elektrycznego w postaci polilinii, służący do tworzenia połączeń elektrycznych między punktami na schemacie. Przewód na schemacie jest odpowiednikiem fizycznego przewodu.

  • Identyfikatory sieci różnych typów o tej samej nazwie nie łączą się ze sobą automatycznie. Zależy to od konfiguracji opcji nazewnictwa sieci. Opcje te omówiono poniżej.

  • Należy pamiętać, że w nazwach sieci określonych przez identyfikatory sieci nie jest rozróżniana wielkość liter. Na przykład, jeśli do dwóch przewodów dodano etykiety sieci abc i ABC, zostaną one przypisane do tej samej sieci abc (jeśli pozwala na to ustawienie Net Identifier Scope projektu).

  • Unikaj używania apostrofu (') na końcu nazwy sieci, ponieważ znak ten jest operatorem w języku zapytań, więc może wystąpić błąd, gdyż po tym znaku oczekiwany jest kolejny parametr.

Jak struktura projektu wpływa na połączenia

Related page: Projekty wieloarkuszowe i hierarchiczne

Jeśli projekt nie mieści się na jednym arkuszu schematu, można go rozłożyć na wiele arkuszy. Istnieją dwa odrębne modele organizowania i tworzenia połączeń w schemacie wieloarkuszowym: projekt płaski, który można sobie wyobrazić jako jeden duży arkusz schematu podzielony na kilka mniejszych, lub projekt hierarchiczny, w którym arkusze są połączone w strukturę typu przodek–rodzic–dziecko.

Projekty wieloarkuszowe tworzy się przez umieszczenie symbolu arkusza na arkuszu nadrzędnym. Symbol ten reprezentuje arkusz podrzędny i odwołuje się do niego, jak pokazano na ilustracji poniżej.

Symbole arkuszy reprezentują arkusze niższego poziomu i odwołują się do nich. W projekcie płaskim ta struktura może mieć tylko jeden poziom głębokości; w projekcie hierarchicznym głębokość jest nieograniczona.
Symbole arkuszy reprezentują arkusze niższego poziomu i odwołują się do nich. W projekcie płaskim ta struktura może mieć tylko jeden poziom głębokości; w projekcie hierarchicznym głębokość jest nieograniczona.

Co zatem decyduje o tym, czy projekt jest płaski, czy hierarchiczny? Decyduje o tym ustawienie zakresu identyfikatorów sieci, które określa sposób tworzenia połączeń między arkuszami. Ustawienie to znajduje się na karcie Opcje w oknie dialogowym Project Options .

Należy pamiętać, że projekt hierarchiczny może zawierać tylko jeden arkusz najwyższego poziomu. Wszystkie pozostałe dokumenty źródłowe muszą być wskazywane przez symbole arkuszy. Podczas walidacji projektu można użyć kontroli naruszenia „Wiele dokumentów najwyższego poziomu”, aby wykryć niespełnienie tego warunku. Ponadto żaden symbol arkusza nie może odwoływać się do arkusza, na którym się znajduje, ani do żadnego arkusza znajdującego się wyżej w hierarchii, ponieważ spowodowałoby to powstanie niemożliwej do rozwiązania pętli w strukturze.

Projekt płaski

Related page: Projekty wieloarkuszowe i hierarchiczne

Projekt określa się jako płaski, gdy połączenia są tworzone bezpośrednio między arkuszami. Nie przechodzą one przez symbole arkuszy na arkuszu nadrzędnym. W projekcie płaskim symbole arkuszy jedynie reprezentują arkusze podrzędne i odwołują się do nich. Wszystkie arkusze projektu są wyświetlane na tym samym poziomie w panelu Projects, ponieważ nie ma hierarchii. Obie poniższe ilustracje przedstawiają projekt płaski.

Projekty płaskie są prostsze w tworzeniu. Projekt płaski może zawierać arkusz najwyższego poziomu z symbolem arkusza dla każdego arkusza podrzędnego, ale jest to opcjonalne, ponieważ arkusz najwyższego poziomu nie służy do tworzenia połączeń między arkuszami. W przypadku niewielkiego projektu, który zawiera tylko dwa lub trzy arkusze schematu, można uznać, że arkusz najwyższego poziomu nie wnosi żadnej wartości. Gdy liczba arkuszy rośnie, arkusz najwyższego poziomu może pomóc czytelnikowi zrozumieć funkcjonalność projektowanego układu dzięki sposobowi rozmieszczenia na nim bloków logicznych (symboli arkuszy).

Ten sam projekt pokazany bez arkusza najwyższego poziomu (po lewej) i z takim arkuszem (po prawej) — oba są przykładami projektu płaskiego.  Projects panel showing a simple project that is a flat design, with a top sheet
Ten sam projekt pokazany bez arkusza najwyższego poziomu (po lewej) i z takim arkuszem (po prawej) — oba są przykładami projektu płaskiego.

W projekcie płaskim połączenia między arkuszami można tworzyć za pomocą portów, łączników międzyarkuszowych, portów zasilania i etykiet sieci, jak pokazano na powyższej ilustracji z lupą. Zalecane jest używanie etykiet sieci within każdego arkusza oraz portów do łączenia between arkuszami. Porty oferują więcej funkcji niż łączniki międzyarkuszowe, w tym możliwość dodawania odsyłaczy do portów, które dodają SheetName[GridReference] do każdego portu, wskazując odpowiadający mu port na innym arkuszu, jak pokazano na ilustracji poniżej.

Liczba arkuszy w projekcie płaskim jest nieograniczona.

Obok każdego portu dodano odsyłacze wskazujące arkusz docelowy i współrzędne siatki odpowiadającego mu portu.
Obok każdego portu dodano odsyłacze wskazujące arkusz docelowy i współrzędne siatki odpowiadającego mu portu.

Projekt jest płaski, gdy połączenia przebiegają bezpośrednio między arkuszami. Taki sposób łączenia określa się przez ustawienie zakresu identyfikatorów sieci na Automatic, Flat lub Global. Pamiętaj, że jeśli do tworzenia połączeń między arkuszami używasz jednocześnie portów i etykiet sieci, nie możesz użyć opcji Automatic. W takiej sytuacji musisz ręcznie ustawić Net Identifier Scope na Global.

Projekt hierarchiczny

Main page: Projekty wieloarkuszowe i hierarchiczne

Projekt określa się jako hierarchiczny, gdy połączenia między arkuszami przebiegają od symbolu arkusza w dół do arkusza podrzędnego wskazywanego przez ten symbol. Na poziomie sieci połączenie jest tworzone między wejściem arkusza w tym symbolu a portem na arkuszu podrzędnym o tej samej nazwie co wejście arkusza. Ten rodzaj połączeń jest również nazywany połączeniami pionowymi, ponieważ połączenia między arkuszami przebiegają wyłącznie w górę i w dół między arkuszem nadrzędnym a jego arkuszem podrzędnym.

W projekcie hierarchicznym połączenia na poziomie sieci przebiegają od wejścia arkusza na arkuszu nadrzędnym w dół do odpowiadającego mu portu na arkuszu podrzędnym.
W projekcie hierarchicznym połączenia na poziomie sieci przebiegają od wejścia arkusza na arkuszu nadrzędnym w dół do odpowiadającego mu portu na arkuszu podrzędnym.

Projekty hierarchiczne mają dwie główne zalety.

  1. Pierwszą jest możliwość pokazania czytelnikowi funkcjonalności projektu poprzez strukturę arkuszy schematu i przedstawienie ich jako bloków logicznych (symboli arkuszy). Schemat najwyższego poziomu przedstawia projekt jako zestaw bloków funkcjonalnych wysokiego poziomu, których rozmieszczenie odzwierciedla ich miejsce w tradycyjnym przepływie sygnałów całego układu — od lewej do prawej, od wejścia do wyjścia. W razie potrzeby bloki te można dalej dzielić na mniejsze, dzięki czemu schematy najniższego poziomu, zawierające komponenty, mogą mieć stosunkowo prostą strukturę i niewielką liczbę komponentów. Ponieważ każdy arkusz jest względnie prosty, jego wymiary mogą pozostać niewielkie, co jest dużą zaletą podczas drukowania schematu.
  2. Inną istotną zaletą jest to, że śledzenie sygnału w projekcie hierarchicznym jest zazwyczaj znacznie łatwiejsze, ponieważ wystarczy dopasować wejście arkusza na arkuszu nadrzędnym do portu na arkuszu podrzędnym, a następnie śledzić sygnał wzdłuż przewodów w obrębie każdego arkusza.

Tworzenie projektu hierarchicznego wymaga dodatkowej pracy. Symbole arkuszy wymagają wejść arkuszy, a arkusz najwyższego poziomu musi zawierać przewody prowadzące sygnały między symbolami arkuszy. Oprogramowanie zawiera narzędzie pomagające synchronizować wejścia arkuszy z portami arkuszy podrzędnych (Design » Synchronize Sheet Entries and Ports dla wszystkich symboli arkuszy lub kliknięcie prawym przyciskiem myszy symbolu arkusza i wybranie Sheet Symbol Actions » Synchronize Sheet Entries and Ports dla pojedynczego symbolu arkusza). Zawiera również narzędzia ułatwiające dzielenie większego projektu na mniejsze części (Edit » Refactor » Move Selected Subcircuit to Different Sheet). Więcej informacji o tych narzędziach do restrukturyzacji i refaktoryzacji znajdziesz na stronie  Refaktoryzacja projektu.

Projekt hierarchiczny może mieć dowolną liczbę poziomów i zawierać dowolną liczbę arkuszy schematu.

Projekt jest hierarchiczny, gdy połączenia między arkuszami występują wyłącznie między wejściami arkuszy na arkuszu nadrzędnym a odpowiadającymi im portami na arkuszu podrzędnym. Ten sposób tworzenia połączeń określa się przez ustawienie zakresu identyfikatorów sieci na Automatic, Hierarchical lub Strict Hierarchical.

Projekt wielokanałowy

Main article: Tworzenie projektu wielokanałowego

Projekty elektroniczne często zawierają powtarzające się fragmenty układu. Może to być wzmacniacz stereo lub 64-kanałowy mikser. Ten typ projektu jest w pełni obsługiwany przez zestaw funkcji znany jako multi-channel design. W projekcie wielokanałowym powtarzający się układ rysuje się tylko raz, a następnie poleca oprogramowaniu jego powielenie przez umieszczenie wielu symboli arkuszy odwołujących się do tego samego schematu podrzędnego lub przez skonfigurowanie jednego symbolu arkusza tak, aby powielał wskazany schemat podrzędny wymaganą liczbę razy. Skompilowany projekt jest rozwijany w pamięci komputera, a wszystkie komponenty i połączenia są powielane wymaganą liczbę razy zgodnie ze schematem nazewnictwa zdefiniowanym przez użytkownika.

Po lewej stronie znajdują się cztery symbole arkuszy, które odwołują się do tego samego arkusza podrzędnego (PortIO.SchDoc). Po prawej stronie arkusz InputChannel.SchDoc jest powielany osiem razy za pomocą słowa kluczowego Repeat .  An example of a multi-channel design where the child schematic is repeated by including the Repeat keword in its Sheet Symbol
Po lewej stronie znajdują się cztery symbole arkuszy, które odwołują się do tego samego arkusza podrzędnego (PortIO.SchDoc). Po prawej stronie arkusz InputChannel.SchDoc jest powielany osiem razy za pomocą słowa kluczowego Repeat .

Tworzony projekt logiczny nigdy nie jest faktycznie spłaszczany; zawsze pozostaje schematem wielokanałowym. Podczas przenoszenia go do projektu PCB fizyczne komponenty i sieci są powielane wymaganą liczbę razy, a użytkownik ma pełny dostęp do narzędzi do wzajemnego wskazywania i zaznaczania obiektów, dostępnych podczas pracy ze schematem i płytką. Edytor PCB zawiera również narzędzie do powielania rozmieszczenia komponentów i trasowania jednego kanału we wszystkich pozostałych kanałach, z możliwością łatwego przesuwania i zmiany orientacji całego kanału. Więcej informacji o projektowaniu wielokanałowym znajdziesz w dokumencie Projekt wielokanałowy. 

Projekt wielokanałowy musi być hierarchiczny, ponieważ oprogramowanie wykorzystuje ten model strukturalny do tworzenia instancji kanałów w pamięci.

W przypadku projektu wielokanałowego ustaw Net Identifier Scope na Automatic, Hierarchical lub Strict Hierarchical.

Oprogramowanie rozróżnia powielone komponenty i sieci za pomocą schematu nazewnictwa wybranego na karcie Multi-Channel w oknie dialogowym Project Options .

Ustawianie zakresu identyfikatorów sieci

Dialog page: Opcje projektu

Oprogramowanie wykorzystuje bieżące ustawienie Net Identifier Scope do określenia sposobu tworzenia połączeń między arkuszami schematu. Ustawienie Net Identifier Scope konfiguruje się na karcie Opcje w oknie dialogowym Project Options (Project » Project Options).

Wybierz tryb Net Identifier Scope odpowiedni dla struktury projektu.
Wybierz tryb Net Identifier Scope odpowiedni dla struktury projektu.

Działanie opcji Global, Flat i Hierarchical przedstawiono na poniższych ilustracjach.

Proste przykłady tworzenia połączeń w każdym z trzech głównych trybów: globalnym, płaskim i hierarchicznym. Configuring the Net Identifier Scope, example of what connects with the Flat option Configuring the Net Identifier Scope, example of what connects with the Hierarchical option
Proste przykłady tworzenia połączeń w każdym z trzech głównych trybów: globalnym, płaskim i hierarchicznym.

Oprócz trzech wspomnianych wyżej opcji dostępna jest również opcja Automatic. Zazwyczaj najlepiej pozostawić Net Identifier Scope ustawione na Automatic. Oprogramowanie wybierze najodpowiedniejszą z trzech opcji na podstawie struktury arkuszy oraz obecności lub braku portów i wejść arkuszy.

Przy ustawieniu Automatic oprogramowanie automatycznie wybiera jeden z trzech głównych trybów identyfikatorów sieci na podstawie następujących kryteriów:

  • Jeśli na arkuszu najwyższego poziomu znajdują się wejścia arkuszy, używany jest tryb Hierarchical.
  • Jeśli nie ma wejść arkuszy, ale występują porty, używany jest tryb Flat.
  • Jeśli nie ma ani wejść arkuszy, ani portów, używany jest tryb Global.

Tryb Strict Hierarchical ogranicza zasięg wszystkich portów zasilania do poszczególnych arkuszy. W tym trybie wszystkie sieci zasilania i masy muszą być doprowadzone do każdego arkusza podrzędnego za pomocą portów i wejść arkuszy. Można to również zrobić dla wybranych arkuszy bez używania trybu Strict Hierarchical, umieszczając wejścia arkuszy i porty dla tych sieci zasilania, których zasięg ma być lokalny. Dowiedz się więcej o sieciach zasilania.

Nadawanie nazw sieciom

Za każdym razem, gdy umieszczasz przewód między wyprowadzeniami komponentów, tworzysz połączenie. Każda sieć w projekcie otrzymuje nazwę. Jeśli nie umieszczono identyfikatora sieci, który może posłużyć do nadania jej nazwy, oprogramowanie nadaje nazwę na podstawie jednego z wyprowadzeń należących do tej sieci, na przykład NetR7_1, jak pokazano na poniższej ilustracji. Jeśli na którymś etapie oznaczenie komponentu zostanie zmienione, zmieni się również nazwa sieci wygenerowana przez system. Zmiany te należy przenieść między schematem a PCB, aby zachować ich spójność.

Sieciom bez identyfikatora sieci przypisywana jest nazwa wygenerowana przez system na podstawie jednego z wyprowadzeń należących do danej sieci.
Sieciom bez identyfikatora sieci przypisywana jest nazwa wygenerowana przez system na podstawie jednego z wyprowadzeń należących do danej sieci.

Etykiety sieci zawsze nadają nazwę sieci, do której są dołączone. Domyślnym punktem przyłączenia jest lewy dolny róg etykiety sieci, oznaczony małym krzyżykiem podczas jej przesuwania.

Pozostałe identyfikatory sieci nadają sieci nazwę, jeśli odpowiednia opcja jest włączona w sekcji Netlist Options na karcie Opcje w oknie dialogowym Project Options .

Różne typy identyfikatorów sieci nie łączą się ze sobą automatycznie. Na przykład port o nazwie Inta nie połączy się z etykietą sieci o nazwie Inta, nawet jeśli opcja Allow Ports to Name Nets w oknie dialogowym Project Options jest włączona. Muszą one zostać połączone przewodem. Przykład przedstawiono na poniższych ilustracjach.

  

Wiele identyfikatorów sieci w jednej sieci

Na tej samej sieci w obrębie jednego arkusza schematu nie można umieszczać wielu etykiet sieci o różnych nazwach. Taka sytuacja zostanie wykryta podczas walidacji i zgłoszona jako błąd. Dopuszczalne jest jednak stosowanie wielu identyfikatorów sieci na różnych arkuszach, na których występuje dana sieć.

Ta możliwość pozwala:

  • Zmieniać nazwę sieci na różnych poziomach hierarchii, aby lepiej odzwierciedlała jej funkcję na danym arkuszu.
  • Ponownie wykorzystywać podrzędny arkusz schematu bez konieczności zmiany nazw znajdujących się na nim sieci.

Domyślnie zakłada się, że wiele identyfikatorów sieci nie jest dozwolonych. Jeśli zostaną wykryte podczas walidacji, pojawi się ostrzeżenie. Jeśli są potrzebne w projekcie, należy:

  • Zmienić ustawienie kontroli błędów Nets with multiple names na karcie Error Reporting okna dialogowego Project Options  lub
  • Wyciszyć określone ostrzeżenia, umieszczając znacznik No ERC przy każdym ostrzeżeniu, a następnie wybierając Specific Violations w trybie No ERC panelu Properties , aby określić błędy do wyciszenia. Znaczniki No ERC można umieszczać, klikając prawym przyciskiem myszy ostrzeżenie na liście w panelu Messages lub falistą kolorową linię oznaczającą naruszenie na arkuszu schematu. Ich kształt i kolor można zmienić w panelu Properties po zaznaczeniu znacznika No ERC.

Opcje sterowania nazewnictwem sieci

Dialog page: Opcje projektu

Ostatecznie każda sieć na PCB może mieć tylko jedną nazwę (jedna sieć PCB nie może mieć dwóch nazw, chyba że celowo łączysz dwie sieci za pomocą komponentu Net Tie). Oprogramowanie automatycznie rozstrzyga nazewnictwo sieci o wielu nazwach, przypisując im jedną nazwę w projekcie, jednak może ona być inna niż oczekiwana. W sekcji Netlist Options na karcie Options okna dialogowego Project Options dostępnych jest wiele opcji pozwalających sterować wyborem nazwy. Więcej informacji o poszczególnych opcjach znajdziesz na stronie opisującej okno dialogowe Opcje projektu.

Dobrym podejściem jest włączenie opcji Allow Ports to Name Nets i Higher Level Names Take Priority. W połączeniu z rozsądnym stosowaniem etykiet sieci dla istotnych sieci na każdym arkuszu pozwala to zapewnić, że wszystkie ważne sieci, w tym przechodzące między arkuszami, mają nazwy, a nazwy przypisane na schematach wyższego poziomu są używane na schematach niższego poziomu.

Gdy włączonych jest wiele opcji nadawania nazw sieciom, obowiązuje następująca kolejność priorytetów:

  • Jeśli opcja Power Port Names Take Priority jest wyłączona, kolejność jest następująca: etykiety sieci, porty zasilania, porty, piny.
  • Jeśli opcja Power Port Names Take Priority jest włączona, kolejność jest następująca: porty zasilania, etykiety sieci, porty, piny.

Dwie odrębne sieci o tej samej nazwie

Inny problem z nazewnictwem sieci może wystąpić, gdy na różnych arkuszach schematu użyto tej samej nazwy do oznaczenia różnych sieci. Zostanie to wykryte podczas walidacji przez kontrolę błędów Duplicate Nets. Nie można przenieść projektu na PCB, dopóki ten problem występuje. Podczas przenoszenia projektu te dwie odrębne sieci zostaną scalone w jedną sieć PCB.

Tę sytuację można rozwiązać, włączając opcję Append Sheet Numbers to Local Nets na karcie Opcje okna dialogowego Project Options . Po włączeniu tej opcji do nazw wszystkich lokalnych sieci zostaje dopisana wartość parametru SheetNumber, jak pokazano na poniższych ilustracjach.

Example of how a duplicated net name, Input, appears on the schematic Editor tab  Example of how a duplicated net name, Input, appears on the schematic compiled tab
Ponieważ etykieta sieci Input została użyta na wielu arkuszach, włączono opcję Append Sheet Numbers to Local Net, aby zapobiec błędowi zduplikowanych sieci.
Efekt można zobaczyć po kliknięciu karty skompilowanego arkusza (ilustracja po prawej) — do nazwy sieci dopisano _2.

Opcja Append Sheet Numbers to Local Nets działa tylko wtedy, gdy każdemu arkuszowi schematu przypisano unikatową wartość SheetNumber. Parametr SheetNumber przypisuje się na karcie Parameters w trybie Opcje dokumentu panelu Właściwości dla każdego arkusza schematu. Zamiast ręcznie przypisywać unikatowy numer każdemu arkuszowi, można uruchomić polecenie Tools » Annotation » Number Schematic Sheets, które otwiera okno dialogowe Numeracja arkuszy projektu. To okno umożliwia przypisanie wszystkim arkuszom unikatowych wartości SheetNumber (prostej wartości liczbowej dla każdego arkusza) oraz DocumentNumber (zwykle używanej do numeracji dokumentów zgodnej z zasadami firmy).

Celowe łączenie dwóch sieci

Istnieją sytuacje, w których trzeba celowo połączyć dwie różne sieci. Nie jest to jedynie kwestia nazewnictwa, lecz przypadek, w którym zwarcie dwóch sieci wynika z wymagań projektowych. Przykładem może być konieczność połączenia masy analogowej i masy cyfrowej w kontrolowany sposób.

Osiąga się to przez połączenie dwóch sieci za pomocą komponentu Net Tie. Komponent Net Tie to nic innego jak kontrolowane zwarcie, które pozwala zdecydować, w którym miejscu płytki sieci zostaną połączone. Na schemacie komponent Net Tie ma co najmniej dwa piny, a każdy z nich jest połączony z jedną z sieci przeznaczonych do zwarcia. Właściwość Component Type komponentu jest ustawiona na Net Tie, jak pokazano poniżej.

Komponent Net Tie użyty na schemacie do doprowadzenia jednego sygnału zegarowego do dwóch pinów zegarowych układu FPGA.
Komponent Net Tie użyty na schemacie do doprowadzenia jednego sygnału zegarowego do dwóch pinów zegarowych układu FPGA.

Zwróć uwagę, że piny not połączone przewodem na schemacie (nie są zwarte na schemacie), ale are połączone ze sobą w obrębie footprintu PCB.

Po stronie PCB footprint ma tyle samo padów, ile pinów ma symbol schematowy, a między padami znajduje się miedź. Na poniższej ilustracji przykładowej uzyskano to przez połączenie dwóch kwadratowych padów odcinkiem ścieżki. Połączenie wykonuje się w obrębie footprintu w edytorze bibliotek PCB. Właściwość Component Type na PCB również jest ustawiona na Net Tie.

Oprogramowanie automatycznie ignoruje zwarcia utworzone wewnątrz komponentu Net Tie na PCB, dlatego nie są zgłaszane błędy DRC.

Ten sam komponent Net Tie na PCB; pady (zaznaczone) w jego footprincie są zwarte ścieżką.
Ten sam komponent Net Tie na PCB; pady (zaznaczone) w jego footprincie są zwarte ścieżką.

Gdy komponent Net Tie służy do połączenia dwóch różnych sieci, każda z nich zachowuje własną nazwę zarówno na całym schemacie, jak i na PCB.

  • Podczas tworzenia symbolu i footprintu Net Tie dostępne są dwa tryby typu komponentu Net Tie: jeden uwzględnia Net Tie w zestawieniu BOM (na przykład gdy Net Tie jest zworką zwierającą), a drugi wyklucza go z BOM (gdy Net Tie jest jedynie odcinkiem miedzi) — wybierz odpowiedni typ komponentu.
  • Podczas prowadzenia ścieżek komponentu Net Tie na płytce można użyć dowolnego trybu prowadzenia ścieżek, aby prowadzić ścieżkę away od pada Net Tie. Aby poprowadzić ścieżkę into pada Net Tie, należy przełączyć się na tryb Ignore Obstacle.

► Demonstracja prowadzenia ścieżek komponentu Net Tie

Sieci zasilania

Domyślnie ustawienia zakładają, że sieci zasilania są globalne, tzn. mają być dostępne na każdym arkuszu schematu. Aby uzyskać dostęp do sieci zasilania, umieść port zasilania o wymaganej nazwie sieci, a następnie połącz z nim komponenty. Podczas kompilacji projektu wszystkie wyprowadzenia podłączone do danej sieci zasilania zostaną połączone we wszystkich arkuszach projektu.

O tym, do której sieci jest podłączony port zasilania, decyduje nazwa sieci, a nie styl symbolu — wszystkie trzy wyróżnione porty zasilania są połączone z siecią zasilania GND.
O tym, do której sieci jest podłączony port zasilania, decyduje nazwa sieci, a nie styl symbolu — wszystkie trzy wyróżnione porty zasilania są połączone z siecią zasilania GND.

Lokalizowanie sieci zasilania — globalnie

Jak wspomniano wcześniej, sieci zasilania można ograniczyć do poszczególnych arkuszy schematu w projekcie hierarchicznym, wybierając opcję Strict Hierarchical dla ustawienia Zakres identyfikatorów sieci. Takie podejście lokalizuje wszystkie sieci zasilania na każdym arkuszu, dlatego trzeba je ręcznie połączyć, tak samo jak sieci sygnałowe. Jeśli nie zostaną połączone, dla każdej sieci zasilania występującej na każdym arkuszu schematu zostanie zgłoszony błąd Duplicate Net Name. Konieczne będzie również dostosowanie ustawień Macierzy połączeń, aby umożliwić łączenie portów z portami zasilania.

Jeśli ustawienie Net Identifier Scope ma wartość Strict Hierarchical, 
Jeśli ustawienie Net Identifier Scope ma wartość Strict Hierarchical, każdą sieć zasilania trzeba połączyć przewodami z każdym arkuszem, na którym jest używana.

Łączenie zlokalizowanej sieci zasilania między arkuszami

Sieć zasilania zlokalizowaną w projekcie hierarchicznym łączy się tak samo jak każdą inną sieć: od portu na arkuszu podrzędnym do wejścia arkusza w symbolu arkusza na arkuszu nadrzędnym. Należy pamiętać, że w przypadku sieci zasilania ta technika obsługuje tylko pojedyncze sieci, a nie sieci zasilania zgrupowane w magistralę ().

Jeśli tworzysz projekt wielokanałowy i chcesz doprowadzić osobną, unikatową sieć zasilania do każdego kanału za pomocą instrukcji Repeat (jak pokazano poniżej), jest to obsługiwane, ponieważ do każdego kanału przekazywana jest tylko jedna sieć przez parę wejście arkusza–port. Dopóki projekt przewiduje połączenie tylko pojedynczej sieci zasilania z arkusza nadrzędnego do podrzędnego przez każdą parę wejście arkusza–port, lista połączeń zostanie wygenerowana poprawnie.

Zlokalizowane sieci zasilania można rozprowadzać do poszczególnych kanałów w projekcie wielokanałowym, jeśli przechodzą między poziomami hierarchii jako pojedyncze sieci, a nie jako magistrala.Zlokalizowane sieci zasilania można rozprowadzać do poszczególnych kanałów w projekcie wielokanałowym, jeśli przechodzą między poziomami hierarchii jako pojedyncze sieci, a nie jako magistrala.

Jeśli wolisz zgrupować wiele sieci zasilania w magistralę i przekazywać ją przez hierarchię projektu, muszą to być standardowe sieci — nie mogą być łączone za pomocą portów zasilania.

Lokalizowanie sieci zasilania — indywidualnie

Konkretną sieć zasilania w projekcie hierarchicznym (tj. w projekcie, w którym ustawienie Net Identifier Scope ma wartość Hierarchical, lub w projekcie zawierającym wejścia arkuszy na arkuszu najwyższego poziomu, w którym ustawienie Net Identifier Scope ma wartość Automatic — dowiedz się więcej o ustawianiu zakresu identyfikatorów sieci) można również zlokalizować na określonym arkuszu, łącząc port zasilania z portem na tym arkuszu schematu.

Tutaj sieć zasilania 3V3 została zlokalizowana tylko na tym arkuszu, dlatego trzeba ją również ręcznie połączyć na arkuszu nadrzędnym. Sieci GND i 5V pozostają globalnymi sieciami zasilania.
Tutaj sieć zasilania 3V3 została zlokalizowana tylko na tym arkuszu, dlatego trzeba ją również ręcznie połączyć na arkuszu nadrzędnym. Sieci GND i 5V pozostają globalnymi sieciami zasilania.

Sieci zasilania i ukryte wyprowadzenia zasilania

Starsze wersje oprogramowania projektowego Altium zawierały funkcje i opcje obsługujące ukryte wyprowadzenia komponentów na schemacie. Funkcja ta była przydatna, gdy projekt miał jedną sieć zasilania i jedną sieć masy: ukrycie wyprowadzeń zasilania pozwalało automatycznie połączyć wszystkie wyprowadzenia zasilania wszystkich elementów z odpowiednimi sieciami. Była najczęściej używana w komponentach wieloczęściowych, ponieważ eliminowała konieczność wyświetlania ich wyprowadzeń zasilania na schemacie.  

Obecnie projekty elektroniczne zazwyczaj mają wiele sieci zasilania i masy. Sieci te nie są już po prostu doprowadzane do odpowiednich wyprowadzeń zasilania; dystrybucja zasilania jest dziś kluczowym aspektem prawidłowego projektowania płytek. 

Wraz ze zmianą charakteru projektowania sieci dystrybucji zasilania potrzeba ukrywania wyprowadzeń komponentów i automatycznego łączenia ich przez oprogramowanie zmalała do tego stopnia, że większość projektantów sprzeciwia się tej praktyce. Z tego powodu oprogramowanie nie obsługuje już definiowania wyprowadzenia jako ukrytego ani wstępnego przypisywania mu nazwy sieci. W starszych projektach wykorzystujących to podejście lista połączeń nadal będzie generowana poprawnie po otwarciu ich w najnowszej wersji oprogramowania projektowego Altium.

Kompilacja dynamiczna

Related page: Walidacja projektu

Łącząc dwa wyprowadzenia przewodem, przedstawiasz zamierzenia projektowe, ale nie tworzysz jeszcze rzeczywistej sieci. Sieć powstaje dopiero podczas kompilacji projektu. Oprócz informacji o komponentach i ich połączeniach kompilacja wyodrębnia również szczegółowe informacje o parametrach komponentów i projektu. Skompilowany model projektu jest nazywany ujednoliconym modelem danych (Unified Data Model).

Model danych projektu jest aktualizowany przyrostowo po każdej operacji użytkownika dzięki kompilacji dynamicznej — w ten sposób powstaje dynamiczny model danych (Dynamic Data Model, DDM). Nie wymaga to ręcznej kompilacji projektu — wszystko odbywa się automatycznie. Dzięki kompilacji dynamicznej model połączeń projektu jest aktualizowany przyrostowo po każdej operacji użytkownika. W przypadku projektu automatyczny proces kompilacji pełni trzy funkcje:

  1. Tworzy instancje hierarchii projektu.
  2. Ustala połączenia sieci między wszystkimi arkuszami projektu.
  3. Buduje wewnętrzny dynamiczny model danych (DDM) projektu.

Dzięki temu wszelkie zmiany w projekcie są natychmiast odzwierciedlane w Navigator i panelu Projekty.

Aby sprawdzić projekt pod kątem błędów logicznych, elektrycznych i rysunkowych na podstawie modelu DDM oraz ustawień kompilatora, należy przeprowadzić walidację projektu. Polecenie to jest dostępne po wybraniu polecenia Project » Validate Project  z menu głównego lub po kliknięciu prawym przyciskiem myszy wpisu projektu w panelu Projekty i wybraniu polecenia Validate Project z menu kontekstowego.  

Wszelkie naruszenia wykryte przez kompilator zostaną wyświetlone jako ostrzeżenia lub błędy w panelu Messages. Podczas sprawdzania dokumentów źródłowych pod kątem naruszeń kompilator korzysta z opcji zdefiniowanych na kartach Raportowanie błędów i  Macierz połączeń w oknie dialogowym Project Options (odpowiednio do typu projektu).

Dynamiczny model danych

Podstawowym elementem oprogramowania jest ujednolicony model danych (Unified Data Model, UDM). Automatyczna kompilacja dynamiczna tworzy jeden spójny model, który stanowi centralny element procesu projektowania. Dostęp do danych w modelu i możliwość ich modyfikowania mają różne edytory i usługi oprogramowania, w tym edytory schematów i PCB. Zamiast korzystać z oddzielnego magazynu danych dla każdej dziedziny projektowania, UDM przechowuje wszystkie informacje dotyczące każdego aspektu projektu, w tym komponentów i ich połączeń. Ten jeden spójny model, stanowiący centralny element procesu projektowania, powstaje w wyniku dynamicznej kompilacji projektu. Oznacza to, że ujednolicony model danych jest dostępny od chwili otwarcia projektu i nie wymaga dodatkowej ręcznej kompilacji — jest to prawdziwy dynamiczny model danych (Dynamic Data Model, DDM). Dlatego model jest aktualizowany przyrostowo (kompilowany) po każdej operacji użytkownika. Możesz swobodnie umieszczać elementy, łączyć je, zmieniać ich położenie i nazwy, dodawać oraz usuwać zawartość swojego schematu.

Proces kompilacji projektu PCB jest zarządzany przez kod działający poza edytorami schematów i PCB. Takie podejście ma wiele zalet, a najważniejszą z nich jest to, że ujednolicony model danych projektu znajduje się poza poszczególnymi edytorami schematów i PCB. UDM zawiera szczegółowe opisy każdego komponentu w projekcie oraz jego połączeń z innymi komponentami.

Oprogramowanie zarządza danymi połączeń między schematem a PCB.
Oprogramowanie zarządza danymi połączeń między schematem a PCB.

Poniższe miejsca i operacje nie wymagają żadnych dodatkowych ręcznych czynności związanych z kompilacją projektu, ponieważ kompilacja odbywa się dynamicznie:

  • Navigator i panel Projects
  • ActiveBOM
  • Wykonywanie ECO
  • Lokalizowanie obiektów między edytorami
  • Wyróżnianie sieci kolorami
  • Zamiana pinów
  • Odwołania krzyżowe komponentów

Aby odświeżyć widok projektu i panel Navigator po kompilacji dynamicznej, użyj polecenia Refresh z menu kontekstowego paneli Projects i Navigator. Aby automatycznie odświeżać widok projektu i panel Navigator po kompilacji dynamicznej, włącz opcję Schematic.DynamicCompiler.Navigator.Autorefresh w oknie dialogowym Ustawienia zaawansowane.

Umieść maskę kompilacji, aby hide fragmenty projektu, które nie są jeszcze gotowe do sprawdzania błędów lub przeniesienia do edytora PCB. Gdy będą gotowe, kliknij element sterujący, aby zwinąć maskę i odsłonić obwód, który ma zostać uwzględniony w procesie kompilacji i przenoszenia projektu.

Maski kompilacji należą do klasy obiektów nazywanych dyrektywami projektowymi. Służą one do dodawania do schematu instrukcji na poziomie projektu, takich jak: przypisanie sieci do klasy, wskazanie miejsca, w którym kompilator ma ignorować określone naruszenie, wskazanie grupy sieci tworzących pary różnicowe itp. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć demonstrację działania maski kompilacji.

Jak zatem korzystać z ujednoliconego modelu danych, na przykład aby prześledzić sieć w projekcie? Służy do tego panel Navigator.

Sprawdzanie połączeń

Panel page: Panel Navigator

Jeśli projekt jest duży i obejmuje wiele arkuszy, śledzenie i weryfikowanie połączeń może być trudne. W tym celu można skorzystać z panelu Navigator. Panel przedstawia widok całego skompilowanego projektu. 

Podstawowy sposób korzystania z panelu:

  • Ustaw sposób przeglądania, klikając przycisk  Ellipsis button on the Navigator panel, click to configure the navigation preferences u góry panelu, aby otworzyć okno dialogowe Preferences i włączyć preferowane Highlight Methods. Możesz też kliknąć interesujący obiekt w panelu prawym przyciskiem myszy i skonfigurować sposób nawigacji za pomocą opcji menu, jak pokazano na poniższym obrazie.
  • Ustaw zakres przeglądania w obszarze Documents for panelu — aby przeglądać cały projekt, wybierz Flattened Hierarchy.
  • Kliknij komponent w sekcji Instance listy, aby do niego przejść; rozwiń komponent, aby znaleźć pin lub do niego przejść.
  • Kliknij sieć lub magistralę w sekcji Net /Bus, aby do niej przejść.
  • Przytrzymaj klawisz Alt podczas klikania, aby przejść do danego obiektu zarówno na schemacie, jak i na PCB.

Kliknij komponent lub sieć w panelu Navigator, aby znaleźć ten komponent lub sieć i prześledzić połączenia w projekcie. Kliknij prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać dostęp do opcji wyświetlania. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć jednoczesne przechodzenie do komponentu na schemacie i na PCB (przytrzymaj Alt podczas klikania w panelu Navigator, aby uwzględnić obiekt na PCB).
Kliknij komponent lub sieć w panelu Navigator, aby znaleźć ten komponent lub sieć i prześledzić połączenia w projekcie. Kliknij prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać dostęp do opcji wyświetlania. Najedź kursorem na obraz, aby zobaczyć jednoczesne przechodzenie do komponentu na schemacie i na PCB (przytrzymaj Alt podczas klikania w panelu Navigator, aby uwzględnić obiekt na PCB).

Nawigacja do komponentów na płytce

Oprócz lokalizowania komponentów na schemacie i na PCB (przy przytrzymanym Alt) za pomocą panelu Navigator, możesz też przechodzić do pinów, komponentów, sieci, magistral i wiązek na PCB bezpośrednio ze schematu.

Na przykład podczas klikania w celu zlokalizowania komponentu na schemacie możesz również zlokalizować ten sam komponent na PCB.

Aby to zrobić:

  • Włącz opcję Selecting w Highlight Methods, a także preferowane opcje w sekcji Cross Select Mode na stronie System - Navigation okna dialogowego Preferences.
  • Włącz zaznaczanie między edytorami (Cross Selection, Tools » Cross Select Mode) zarówno w edytorze schematów, jak i w edytorze PCB.

Te opcje konfigurują sposób nawigacji i zaznaczania między edytorami.
Te opcje konfigurują sposób nawigacji i zaznaczania między edytorami.

Teraz, gdy zaznaczysz piny, komponenty, sieci, magistrale lub wiązki na schemacie, obiekty te zostaną również zaznaczone na PCB, jak pokazano na poniższym obrazie.

Po zaznaczeniu komponentów i sieci na schemacie obiekty te zostają również zaznaczone na PCB. Zaznaczanie między edytorami działa także w kierunku od PCB do schematu.
Po zaznaczeniu komponentów i sieci na schemacie obiekty te zostają również zaznaczone na PCB. Zaznaczanie między edytorami działa także w kierunku od PCB do schematu.

Wyszukiwanie komponentów i sieci w strukturze projektu

Przeglądaj strukturę w panelu, aby znaleźć interesujący komponent lub sieć, a następnie kliknij obiekt dwukrotnie, aby wyświetlić jego wystąpienia w dokumentach schematów projektu. Użyj opcji na stronie System — Nawigacja okna dialogowego Preferences, aby określić sposób wyróżniania obiektów (powiększanie, przyciemnianie, zaznaczanie itp.).

Kliknij prawym przyciskiem myszy w obszarze projektowania i wybierz opcję Clear Filter, aby usunąć wyróżnienie lub zaznaczenie obiektów w edytorze schematów albo PCB.

Nawigacja po obiektach projektu jest również dostępna w panelu Navigator, który przedstawia szczegółową hierarchiczną strukturę obiektów projektu i powiązanych z nimi danych. Ustawienia preferencji System — Nawigacja określają sposób wyróżniania obiektów w obu panelach: Project i Navigator.

Wyróżnianie połączeń

Opcja nawigacji po połączeniach pokazuje powiązania obiektu zaznaczonego w panelu Projects. Kliknij dwukrotnie wpis, na przykład sieć, na liście hierarchii obiektów panelu, aby wyróżnić jej połączenia na schemacie.

Funkcję podglądu włącza się za pomocą opcji Connectivity Graph w sekcji Highlight Methods na stronie System – Nawigacja okna dialogowego Preferences. Zaznacz dodatkową opcję Include Power Parts, aby wyświetlić również połączenia obiektów zasilania powiązanych z wybranym obiektem.

Globalne podświetlanie sieci

Połączenia sieci w całym projekcie można podświetlić na wszystkich schematach, przytrzymując klawisz Alt podczas wybierania sieci przez kliknięcie przewodu (Alt+Click). Wszystkie wystąpienia sieci na schematach zostają podświetlone, a pozostałe obiekty są przyciemniane. Pozwala to jednym prostym działaniem wyraźnie pokazać przebieg sygnału lub zasilania w projekcie.

Podświetlenie sieci można usunąć, klikając w pustym obszarze. Jego działanie określają ustawienia Highlight Methods na stronie System – Nawigacja okna dialogowego Preferences. Pamiętaj, że odznaczenie opcji Dimming wyłącza funkcję podświetlania sieci.

Sondowanie i zaznaczanie krzyżowe

Oprócz możliwości zaznaczania obiektów z jednego edytora w drugim (zaznaczanie krzyżowe) Altium Designer obsługuje także sondowanie krzyżowe. Sondowanie krzyżowe ma dwa tryby: ciągły (pozostanie w edytorze źródłowym) oraz z przejściem (przejście do edytora docelowego). Sondowanie krzyżowe można również uruchamiać z różnych paneli i okien dialogowych, na przykład z panelu Messages i okna dialogowego Engineering Change Order. Więcej informacji znajdziesz na stronie Sondowanie i zaznaczanie krzyżowe.

Konfigurowanie kolorów sieci

Main page: Nadawanie kolorów sieciom

Aby zwiększyć czytelność schematu i ułatwić pracę z sieciami oraz ścieżkami w edytorze PCB, można nadać kolory przewodom na schemacie, a także sieciom i ścieżkom na PCB.

Kolor podświetlenia można nadać sieci lub magistrali w edytorze schematów za pomocą poleceń w podmenu View » Set Net Colors, jak pokazano na poniższym obrazie. Kolory te można w dowolnym momencie przenieść do edytora PCB za pomocą polecenia Update PCB.

W edytorze PCB domyślny kolor i widoczność Connection Lines konfiguruje się w sekcji System Colors panelu View Configuration edytora PCB. Pamiętaj, że ten domyślny kolor jest nadawany podczas tworzenia sieci (przy pierwszym przeniesieniu projektu ze schematu). Zmiana tej opcji nie zmieni koloru istniejących linii połączeń.

W edytorze PCB kolor nadany każdej sieci jest wyświetlany w trybie Nets panelu PCB. Zwróć uwagę na kolor tła pola wyboru obok nazwy sieci, widoczny w prawym dolnym rogu poniższego obrazu.

Kolor jest zawsze stosowany do sieci bez poprowadzonych ścieżek (linii połączeń). Aby wyświetlić kolor na sieciach z poprowadzonymi ścieżkami, zaznacz pole wyboru obok nazwy sieci w panelu PCB i skonfiguruj opcje wyświetlania na stronie Nadpisywanie kolorów Board Insight okna dialogowego Preferences. Na poniższym obrazie opcja Base Pattern dla nadpisywania kolorów jest ustawiona na Solid, a opcja Zoom Out Behavior na Override Color Dominates.

Kolory sieci nadane na schemacie są przenoszone na PCB za pomocą polecenia Update PCB. Skonfiguruj funkcje nadpisywania kolorów PCB, aby określić sposób ich wyświetlania na płytce.Kolory sieci nadane na schemacie są przenoszone na PCB za pomocą polecenia Update PCB. Skonfiguruj funkcje nadpisywania kolorów PCB, aby określić sposób ich wyświetlania na płytce.

Naciśnij F5, aby włączyć lub wyłączyć funkcję nadpisywania kolorów sieci zarówno w edytorze schematów, jak i w edytorze PCB. Może być również konieczne odświeżenie ekranu (End).

Zmiana kolorów sieci na PCB

Nie zawsze można nadać kolory przewodom na schemacie i przenieść je na PCB. W takiej sytuacji nadal można nadać kolory liniom połączeń i ścieżkom w edytorze PCB. Aby zmienić kolor sieci po przeniesieniu projektu, kliknij dwukrotnie nazwę sieci w trybie Nets panelu PCB. Kolor pojedynczej sieci można edytować w oknie dialogowym Edit Net.

Aby zmienić kolor wielu sieci, użyj trybu Nets panelu PCB:

  • Użyj standardowych metod wielokrotnego zaznaczania w systemie Windows (Shift+click lub Ctrl+click), aby zaznaczyć wiele klas sieci lub wiele pojedynczych sieci.
  • Kliknij zaznaczony obiekt prawym przyciskiem myszy i wybierz polecenie Change Net Color z menu kontekstowego, aby nadać nowy kolor zaznaczonym sieciom.
  • Kliknij ponownie prawym przyciskiem myszy i wybierz Display Override » Selected On, aby włączyć funkcję nadpisywania kolorów dla zaznaczonych sieci.

Popraw widoczność sieci, zmieniając kolor ich linii połączeń i włączając funkcję nadpisywania ustawień wyświetlania.
Popraw widoczność sieci, zmieniając kolor ich linii połączeń i włączając funkcję nadpisywania ustawień wyświetlania.

AI-LocalizedTłumaczenie SI
Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz tekst/obraz i naciśnij Ctrl + Enter aby wysłać nam wiadomość.
Nav
Contents
Dostępność funkcji

Dostępne funkcje zależą od tego, z którego rozwiązania Altium korzystasz – Altium Develop, Altium Agile Teams, Altium Agile Enterprise lub Altium Designer (w ramach aktywnej subskrypcji terminowej).

Jeśli opisana funkcja nie jest widoczna w Twoim oprogramowaniu, skontaktuj się z działem sprzedaży Altium, aby dowiedzieć się więcej.

Starsza dokumentacja

Dokumentacja Altium Designer nie jest już wersjonowana. Jeśli potrzebujesz dostępu do dokumentacji dla starszych wersji Altium Designer, odwiedź sekcję Starsza dokumentacja na stronie Inne instalatory.

Contents